Telkens als ik een dip te verwerken had, kreeg ik de neiging naar de kapper te gaan. Rigoreus iets anders. Dit keer was het een kleurtje. Een heel ander kleurtje. Alsof ik een statement wilde maken. Alsof ik ermee wilde zeggen: ‘Fuck iedereen, ik doe het zo!’

Toen ik achterover in de wasbak lag, tevreden meeneuriënd met de muziek op de achtergrond, hoorde ik de kapster achter me al iets mompelen tegen een collega. Ik leverde me geheel over en maakte me nergens druk om. Totdat de shampoo eruit gespoeld was en ik omhoog kwam en in de spiegel keek.

‘Ja, ik dacht het al.’ reageerde de kapster achter me en haalde er meteen een collega bij.

Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn gevoel nam zonder enig overleg de benen met mij. Het zorgde ervoor dat ik in één seconde van compleet tevreden en reikhalzend uitkijkend naar, veranderde in compleet hopeloos en verdrietig. Dat gevoel was niet te beschrijven, zo diep. De tranen welden op in mijn ogen, knipperen hielp niet meer, en alles viel als omgestoten emmers tranen over mijn wangen heen. Ik huilde alsof mijn oma gisteren overleden was, mijn hond net ingeslapen was en ik de wereld niet meer dragen kon. De kapster stond naast me en wreef over mijn schouder.

‘We gaan het goedmaken hoor. Het valt allemaal reuze mee. Ietwat verkeerde kleurcode, we maken het echt in orde!’

‘Ik geloof je, ik geloof je!’ weende ik.

Ik geloofde haar ook, daar ging het niet om. Het ging om het gevoel van zoveel bakken met machteloosheid over situaties die ik niet meer handelen kon. En huilen, huilen was opeens de enige uitweg tot mijn hopeloosheid. Het nare van die situatie was dat ik begon te huilen, vaak uit het ogenschijnlijke niets, op de meest vreemde plekken die ik me maar kon voorstellen, in plaats van alleen maar thuis op de bank. Of op de badkamervloer.

En zover hoeft het niet te komen. Dat is de boodschap die ik iedereen mee wil geven. Wees je hopeloosheid en verwarring de baas. Luister en kijk naar jezelf. Wanneer zwoeg je maar door? Wanneer stel jij je slaap uit omdat je niet wilt liggen? Wanneer ren en vlieg je van hot naar her om niet te hoeven nadenken? Het haalt je namelijk altijd in. En wil jij bij de kapper zitten of bij de tandarts, huilend om ogenschijnlijk helemaal niets, maar tegelijkertijd zo verdrietig en waarover? Je weet het zelf niet eens?

Sla de volgende bladzijde om. Alles komt goed. En dat komt het ook.

Vul aub (anoniem) deze enquete in. Dan help je mee aan mijn boekidee. Heeft iemand tips over uitgevers die geïnteresseerd zijn in een heel ander soort ‘zelfhulpboek’ over vallen en opstaan, mail me dan (metkarin@gmail.com) of gil via twitter: @metkcom Ook andere tips zijn welkom! Alvast dank!