De 5 prangende vragen. Deel 17
1.Wie ben je?
Ik ben … Op zoek naar wie ik ben, denk ik. Wie ben je vandaag? En welke invloed heeft vandaag dan op wie je morgen bent? In ieder geval, deze zoektocht is gevat in mij, Marina van der Wal. Geboren in Den Haag, in 1964. Volgens mijn vader een goed wijnjaar. Ben dochter van geweldige ouders, moeder-van 2 pubers, vrouw-van echtgenoot, baasje-van 2 boxers. Ex-partner, zus-van.
Dat is die zoektocht misschien wel; je bent wie je bent in verhouding tot de mensen waarmee je bent. Als moeder ben ik iemand anders dan als partner, als ‘baasje’ of als directeur van stichting mamma weet alles ben ik ook weer anders. Neem ik een andere rol aan. Al die verschillende rollen vind ik intrigerend om mee te maken. Om te zien wat die rol met jou zelf, met de groei die je als mens maakt, doet.
2. Wat zoek je?
Geluk? Bevestiging? Plezier?
Dat rijtje is zo één, twee, drie niet afgemaakt. Nu zoek ik heel praktisch ouders van pubers voor ons landelijke netwerk. Maar ik zoek ook naar mogelijkheden om het praten over opvoeden, wat door veel mensen nog steeds als taboe wordt ervaren, open te gooien. Dat we de mogelijkheid krijgen om van elkaar te leren. Zonder meteen in hulpverleningprotocollen terecht te komen als dat helemaal niet nodig is. Met de meeste kinderen gaat het goed; 85% groeit, met vallen en opstaan prima op. Ouders voelen zich in dit proces van opvoeden en opgroeien regelmatig onzeker, hebben vragen. Maar vragen hebben betekent niet automatisch dat je problemen hebt.
3. Wat heb je gevonden?
Mezelf. Maar dat sluit natuurlijk niet aan op die eerste vraag. Toch … met elke stap die ik zet, met elke beslissing en keuze die ik maak ontdek ik weer een andere kant van mezelf, nieuwe mogelijkheden. Maar altijd in verhouding met die ander. Eén van mijn kinderen heeft wel eens gezegd dat ik ‘contact gestoord’ ben; altijd in contact zijn en willen zijn met mijn omgeving. Maar ook met mezelf. En dat is misschien wel mijn allergrootste vondst: dat ik ontdekt heb dat ik OK ben. Met dien verstande dat OK-zijn wel onderhoud verdiend en nodig heeft. Toch weer die groei. Met het groeien der jaren heb ik ook meer rust gevonden. Waar ik me 10 jaar geleden onvoorstelbaar druk over kon maken, daar glimlach ik nu om.
4. Waar blijf je?
Bij mezelf. Ik heb het spoor wat één op één bij me past gevonden. En dat spoor hou ik dus (nog wel even) vast. Al ben ik regelmatig benieuwd welke wissel, welk station ik in mijn levensreis nog eens aan ga doen.
5. Waar ga jij heen?
Uiteindelijk ben ik op weg naar die glimlach waarmee een oude, wijze én tevreden vrouw het leven kan bekijken. Maar, ik ben bang dat dit nog wel even duurt …
Ik ga op mijn doel af; me inzetten voor ouders die er lol in hebben om van elkaar te leren. Professioneel gezien. Privé ligt het meer in het mezelf meer leren kennen. Grenzen verleggen. In verhouding tot … Beetje in herhaling vallen, is het. Maar in de dagelijkse praktijk is het alles behalve saai; je zelf wel eens gespiegeld in de ogen van een puber?
Marina van der Wal is directeur van Stichting mamma weet alles, het landelijke netwerk voor ouders van pubers.
gepubliceerd op 06.7.10 om 8:30 am onder persoonlijk, werk