Misschien het meest uitdagende en tevens moeilijkste dat er bestaat.

Wat laat je van jezelf zien? En wat niet? Wat is voor jou belangrijk naar buiten te brengen? Wat zal de lezer aan jouw persoonlijke verhaal boeien en wat voegt jouw persoonlijke verhaal toe? Ik denk heel veel.

Wat lees je liever, een verhaal, observerend verteld, met allerlei invalshoeken, manieren om ernaar te kijken óf, hoe de schrijver ernaar kijkt vanuit zijn blik en visie?

Er bestaan vele manieren om een persoonlijk prikkelend verhaal te schrijven zonder teveel details en informatie weg te geven. Je hoeft namelijk, als je het dichtbij jezelf houdt, niet alles uit de doeken te doen. Daar bestaan foefjes voor. Ben je een keer zwaar pissig over een bepaalde (werk)situatie, dan bedenk jij je natuurlijk wel in hoeverre je daarover vrij kunt spuien op je blog. Soms kan dat ook helemaal niet. Hoe vaak heb ik niet een moment gehad dat ik kwaad thuiskwam omdat een ouder of collega of leidingevende tijdens mijn werk als groepsleidster in de kinderopvang iets zei of aangaf of kwijt moest waar ik het totaal niet mee eens was. Diplomatie en ethiek blijft dan erg belangrijk.

Maar je hart luchten, spuien of vertellen kan op vele manieren zonder meteen kwetsend, aanvallend of provocerend over te komen. Persoonlijk schrijven is soms ook creatief omgaan met taal en bewoordingen en invalshoeken; creatief omgaan met symboliek, benamingen en situaties.

Hier een voorbeeld. De eerste tekst is ongenuanceerd, de tweede tekst is een vervanging; een manier waarop je het anders zou kunnen omschrijven:

Vandaag kwam er een ouder van één van de kinderen van mijn groep kwaad en gepikeerd binnen en begon meteen tegen me uit te vallen op een voor mij onbeschofte toon. Wat was ik kwaad! Toch moest ik me inhouden maar van binnen kookte ik van woede. Dit was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde; deze tante had wel vaker akkefietjes met ook andere collega’s maar nu was ik dus de sjaak!

Soms ben je het gewoon niet met elkaar eens. Kan gebeuren. Toch is het soms, ook voor mij, moeilijk me in te houden. Soms zou ik wel willen schreeuwen! Stampen! Met deuren willen slaan! Omdat iemand niet even naar me wilt luisteren maar meteen een conclusie trekt en mij met een vervelend en naar gevoel achterlaat. Dat gebeurt soms wel vaker, en ik probeer er een manier op te verzinnen hiermee tactisch en goed om te gaan.

Andere tips:

- Soms kun je een andere situatie omschrijven die in principe niets te maken heeft met die van jou maar die kun je dan gebruiken als voorbeeld. Op die manier raak je ook verlost van je schrijfprobleem.

- Neem een foto in plaats van een lap tekst. Dat zegt soms ook genoeg!

- Soms dekt de tekst van een liedje ook enorm de lading. Zorg er dan wel voor dat je de naam en titel van het lied/artiest noemt!

- Een kreet kan soms wonderen doen als blogpost!

‘Het mooie is als je aan de goede kant van de grens tussen openhartig en exhibitionistische aandachttrekkerij blijft. Wat dat betreft zijn bijvoorbeeld de wie-wat-waars en blogs op hyves vaak schrijnend. Als lezer wil ik graag het gevoel achter een verhaal weten, zonder een overvloed aan persoonlijke en intieme details. Maar die balans vinden kan best moeilijk zijn, dat vergt emotionele intelligentie.’ — Jooper.nl Een mooie toevoeging aan deze blogpost.