Soms raak je in gesprek met iemand waarbij je veel raakvlakken hebt. Als je die persoon in het voorbijgaan was langs gelopen had je nooit geweten dat hij of zij zoveel raakvlakken met je had.

Ik kreeg een toevoeging van Cuny een paar dagen geleden en ontdekte het woord ‘bonusmoeder’. Dat triggerde mijn nieuwsgierigheid waardoor ik haar vroeg wat bonusmoeder betekende.

Ooit schreef ik deze blogpost voor Stichting Stiefgezinnen Nederland. Het woordje ‘stief’ is niet aan mij besteed; het geeft een nare klank aan mijn bijzondere taak. Ondanks het zoeken naar een plekje voor mezelf als bonusmoeder, wat een ontzettende goede vervanging, wist ik één ding heel zeker; ook stiefbonusmoeders hebben een taak op deze wereld, namelijk het meegeven aan hun stiefkind wie zij zijn en dat zij waarden en normen kunnen delen.

Gisterenmiddag zat ik dus met Cuny op een dakterras in het Haagse te koffieleuten. Een heuse twitterkoffiedate die open en oprecht verliep. Met vergelijkbare verhalen en anekdotes. Met serieuze en grappige aanvullingen en tips. Het was een leuke #koffiedate. Zo eentje die als waardevol wordt beschouwd. En waar je met bewondering voor de ander op terugkijkt.

En beiden hadden het gevoel er meer over te willen schrijven. En ik denk dat het goed is om dat te doen. We zijn namelijk heus niet de enige vrouwen die kinderen (mede) opvoeden en hun ontwikkeling en jeugd volgen.