Als er één zoekactie via google vaak naar mijn blog verwijst is het ‘dominante collega’ ‘omgaan met dominante mensen’ of ‘dominante mensen’. Interessant vind ik dat. Zijn er dan zoveel mensen die moeite hebben met dominante mensen en/of collega’s en weten zij niet hoe ze ermee om moeten gaan?
Laatst zei ik het nog tegen iemand: ‘Een dominant persoon is een testje voor je eigenwaarde en begrenzing.’
Wanneer iemand duidelijk op de voorgrond treedt en jou op niet te verstane wijze verzoekt, of eist, dat je iets gaat doen of zeggen en je voelt meteen een enorme knoop in je maag, is het tijd een stap terug te doen, soms letterlijk, en te zeggen: Ho eventjes daar!
Dominatie is overheersing. Dominatie heeft niets te maken met luisteren, samenwerken of aandacht geven aan de ander. Het is het omgekeerde ervan. Ik geloof zelf niet dat een dominant figuur snel zal veranderen, en zeker niet als dominant zijn werkt. De ander is vaak overdonderd, van zijn apropos gebracht en zal in zijn goedwillendheid sneller instemmen of toegeven, vaak met een vervelend naar gevoel. Zelf was ik vaak overdonderd door een dominant persoon, in mijn geval een collega. Het vertelde me tegelijkertijd iets over mijzelf; Waarom zei ik niets terug? Waarom liet ik me overdonderen en omver blazen met als gevolg dat de ander haar zin kreeg maar ik met een rotgevoel achterbleef? Waarom was de mening van die ander vaak zo belangrijk en die van mij minder of helemaal niet? Waarom was ik angstig voor die persoon; bang voor een conflict of verschil van mening? Waarom kon ik niet mezelf zijn?
Ik heb geleerd dat op het moment dat ik te maken heb met iemand die overheerst ik een stap terug zet. Soms letterlijk. Ik kijk naar de persoon en zeg tegen mezelf dat die persoon een mening heeft maar die mening is ook maar een mening zoals iedereen die heeft. Ik heb ook een mening en als ik het er niet mee eens ben zal ik dat zeggen. Ik hoef niet bang te zijn voor een confrontatie, een verschil van inzicht. Ik voel aan mijn lijf wanneer het niet goed voelt en dat ik moet kijken naar mijn eigen grenzen. Wanneer een dominant persoon over die grens gaat zal ik dat zeggen.
Je eigen begrenzing vinden en koesteren is moeilijk als je meestal dominante mensen laat beslissen hoe alles gebeurt en gaat zijn. Het laat je verdwijnen en dat zou zo zonde zijn. Ik heb een tijd geleden ook het artikel geschreven: Schrijf een handleiding voor je leven. Dat past goed bij hoe je wilt dat mensen met je omgaan.
Het ‘probleem’ met dominantie begint zodra je over iemands gedrag oordeelt dominant. Het probleem is meestal niet zozeer het gedrag maar de oordelen erover. Als je er last van hebt kun je eens een kernkwadranten schema tekenen en onderzoeken wat die zogenaamde dominantie te vertellen heeft bijvoorbeeld, zoals jij schrijft, behoefte aan eigenwaarde. Een ander is nooit de bron van het probleem. Hoogstens de trigger.
@Peter
Zit natuurlijk wel wat in. Uiteindelijk is het enige wat voor jezelf telt hoe je met de dominantie van die ander omgaat, wat het met jou doet en wat je zelf kan doen om dat niet met je te laten gebeuren. Mij irriteert dominantie, zonder dat het me triggert. Ik negeer het, luister niet, haal m’n schouders op en doe wat ik toch al van plan was. Op die manier plaats ik mezelf min of meer uit de situatie, buiten de kernkwadranten.
Overigens ben ik het niet helemaal met je eens dat de ander nooit de bron van het probleem is. Mijn benedenbuurman denkt erg dominant te zijn en mijn onverschilligheid t.o.v. zijn pogingen tot dominantie irriteert hem, waardoor onderlinge communicatie niet werkt. Alleen heb ik geen behoefte aan communicatie met hem, dus heb ik geen probleem. Hij blijft echter proberen zijn wil aan mij op te dringen, zonder resultaat. Hij heeft een probleem en hij is een probleem (vooral t.o.v. andere buren), maar niet mijn probleem. Sommige mensen zijn gewoon moeilijk.
Van de gasten die niet praten maar altijd lijken te schreeuwen en dan lekker dicht in ‘je ruimte’ komen staan. brrrr
Dat lijkt me inderdaad een interessant burencontact @Jooper: dominantie en onverschilligheid. Wat ik bedoelde te zeggen is dat als je een ander ziet als de oorzaak van een probleem, je jezelf van die ander afhankelijk maakt en je jezelf machteloos maakt, een soort van slachtoffer dus. Op papier is dit gemakkelijk gezegd, dat erken ik volledig.