Over schuldgevoel en eigenwaarde.
‘Er is geen enkel verschil tussen aardig zijn voor anderen en aardig zijn voor jezelf.’ — Pierre Ferrucci
Het blijft misschien het meest lastige dat er bestaat. Waarom zijn mensen eerder geneigd aardig te zijn voor een ander maar minder aardig voor zichzelf? Gisterenavond tijdens een verjaardagsetentje kwam het gespreksonderwerp op familie en hoe je met elkaar omgaat maar vooral wat de irritaties zijn en hoe daar blijkbaar moeilijk of niet over gesproken wordt. Hoe ouder de generatie, hoe minder direct men is? Ik vraag me af of je dingen zo moet laten omdat het eenmaal nu zo is scheef gegroeid of dat je ten alle tijden mag veranderen, ongeacht wat voor consequenties dan ook.
Is het angst? Bang voor weerwoord? Ruzie? Jezelf blootgeven?
Als de telefoon gaat en je hebt geen zin om op te nemen, neem je hem dan alsnog op? Als je geen tijd hebt voor een praatje, stap je dan toch van je fiets af omdat je vindt dat het aardiger is dan doorfietsen? Als de kapper je haar schots en scheef geknipt heeft, haal je dan je schouders op? Als je een broodje kroket besteld hebt en je eet een paar happen maar je ontdekt dat ie bevroren is, gooi je het dan weg zonder iets te zeggen? Als je gekrenkt bent door een opmerking, hou je dan je mond? Als je altijd als vrijwilliger klaar staat om te helpen en je kunt een keer niet, zeg je dan ‘nee’? Als je erg moe bent maar je date wilt toch dat je meegaat, wat doe je dan?
Wie heeft ooit bedacht dat je eigenlijk niet naar jezelf moet luisteren, maar altijd naar een ander? De Bijbel? Je familie? Je vriendengroep? Je werkgever? Je partner? Jij?
In mijn enquete, die ik een aantal maanden geleden opstelde en die door vele anoniemen is ingevuld (waarvoor dank!) komt dit ook naar voren. Goed willen doen –> teveel doen voor de ander –> geen stop zeggen; je eigen begrenzing niet aangeven –> schuldgevoel –> slecht gevoel –> toch maar wél doen –> moeheid, geen energie = rotgevoel en wederom de volgende keer goed willen doen.
Wil jij de enquete ook invullen? Dat kan HIER!
Als je net zo aardig bent voor jezelf als voor een ander, blijf je in balans. De ander zal niet snel over je grenzen gaan, weet heel goed wie je bent en respecteert je keuze.
gepubliceerd op 07.4.10 om 10:43 am onder persoonlijk, werk
Herkenbaar probleem! Ik vraag me ook altijd af hoe dat zit. Waarom wil je per se dat anderen je aardig vinden? Bang voor uitsluiting uit de groep denk ik. Dus een soort van overlevingsstrategie…
Eerlijk? Ik ben aardiger voor mezelf dan voor anderen. Maak dat heb ik met vallen en opstaan moeten leren.
Weer zo’n goede blog.
Raf.
@Joyce: dat is onze grootste angst. Alleen gelaten te worden. In alles zit dat, die angst.
En als je nou tot de conclusie komt dat je niet aardig bent voor jezelf en ook niet zo erg aardig voor anderen….? Dan wordt het tijd om er iets aan te doen, maar waar te beginnen…
@Marjolein: bij het begin. De eerste ‘goedmaker’. Het is nooit te laat denk ik.
Aardig zijn voor een ander heeft soms/vaak (vul maar in) niet zozeer de bedoeling aardig te zijn voor de ander maar om ervoor te zorgen dat ze zelf aardig worden gevonden. En daarom laten mensen soms/vaak (vul maar in) over zich hen lopen, stellen ze geen grenzen en als ze wel grenzen stellen, beschermen ze die niet. En zo zijn ze niet aardig voor zichzelf en eigenlijk ook niet voor die ander. Het begint wat iemand verstaat onder aardig zijn. Als iemand over mijn grenzen heen dendert en ik kom voor mijzelf op, dan ben ik aardig voor mijzelf en voor de ander want ik laat de ander iets wezenlijks zien van mijzelf. Dat noem ik echt aardig.
@Peter de Kock: Ik ben het helemaal met je eens. Hoe kan je ooit “echt” aardig zijn voor een ander als je niet aardig (lees: eerlijk) bent voor jezelf?
Dank @Rafael, ik denk dat het nodig is dat ‘eerlijkheid’ een wezenlijk onderdeel is van het aardig zijn. Bedankt voor je aanvulling.
Het eeuwige schuldgevoel..bang zijn niet te voldoen aan.. Er wordt veel van je verwacht (althans zo voelt dat) En als je daar niet aan kunt voldoen? Maar is het dan ooit genoeg?
Ik ben soms niet aardig voor een ander, want soms is die ander ook niet aardig voor mij. Dingen zijn soms gewoon zo, de een ligt je meer dan de ander. Je kunt niet iedereen te vrienden houden. Zo werkt het leven niet. Helaas ben ik zo wel opgegroeid maar heb mijzelf daar bewust van moeten maken.
@Judith: er wordt veel van je verwacht. en wat als je niet helemaal aan die verwachting voldoet? faal je dan? voelt het zelf alsof je faalt of zegt die ander dat? ik vraag me namelijk soms af of men niet vooral zichzélf hoge verwachtingen oplegt. hoe zit dat dan precies?
Eerlijkheid speelt hier een grote rol. Voor velen moeilijk om te zijn, maar ook om er mee om te gaan. Jaren geleden belde een vriendin met een groot verhaal en ik was te moe om te luisteren. Ik zei tegen haar dat ik niet de energie had om te luisteren en dat ik wel net kon doen alsof (want dat is beleefd), maar dat ik ook terug kon bellen als ik wel energie had om te luisteren. Echt te luisteren. Sindsdien doe ik dat altijd zo, met dit en meer. Mensen moesten er eerst erg aan wennen, omdat ze niet gewend om dit zo te zien, maar ondertussen is iedereen er juist blij mee zo.
@Katyo: precies. eerlijk zijn. en wat jij zegt doe ik nu ook; het vergt oefening, maar men waardeert het wel. je geeft een ander nl niet voldoende aandacht (die zij eisen) als je zelf niet fit bent of met andere dingen bezig bent. je kan pas aandacht geven als jij de de tijd ervoor hebt.
ook het voorbeeld wat je me vertelde over je vriendin op je verjaardag zonder cadeau. hele mooie!
@karin: Ja, inderdaad niemand zegt dat ze iets van mij verwachten. Het zijn vooral mijn eigen verwachtingen. Niet kunnen voldoen aan het ‘plaatje’ wat je van te voren in je hoofd had. Het verdienen van een bepaald salaris.. het bevinden op de juiste plek op route die je voor jezelf had uitgestippeld (of wordt het nu wel heel vaag..)
@Judith: nee, is zo klaar als een klontje! hoge eisen dus ook. geen 7 maar een 9, of eigenlijk een 10 maar een tien is sowieso onhaalbaar dus dan toch die 9, maar een 7 is ook goed …
[...] De blogpost van gisteren maakte veel los, ik kreeg er zelfs mail over. Katyo legde uit dat het te maken heeft met eerlijkheid. [...]
I believe that human relationships are very complicated, but that many forms of kindness are simple.
So many times we agonize over fine points of human relationships among people capable of taking care of themselves, while unwanted pets need adoption, children at a disadvantage need attention, and strangers we pass in the bakery or the dry cleaners long for just the simple courtesy of a smile or politeness.
I think we can lose too much sleep over very refined, inessential points–”should I take this call?”; “should I neglect my needs for his wants?”; “should I give of myself all the time?”. These are not minor points, because the furthest thing from a compassionate life is to make a religion of one’s noble self-neglect.
I think that people are frail things, and must take care of themselves–and of others, and of the helpless.
Everything beyond that is inessential.