Kijk om, en loop weer door. Deel 42.
Als mijn moeder in de zomer alle deuren en ramen moest sluiten omdat het benauwd was buiten, voelde zij een onheilspellende benauwdheid van binnen. Alsof alle deuren en ramen op haar afkwamen. Daarom opende zij, ongeacht de regen of storm of benauwdheid, alle ramen weer en kon zij ademhalen.
Het is een vreemd gegeven dat openen en sluiten van deuren en ramen iets symbolisch heeft naar jezelf toe. Dat het letterlijk openzetten van ramen en deuren je toestaat de geuren en geluiden van buiten tot je door te laten dringen, ongeacht je gevoel. Op zulke momenten doet het er ook niet toe; je staat open voor die geluiden en geuren van ergens verder weg.
In sommige buien, als het weer wat grijzer en grauwer wordt, of als je in een grijze en grauwere stemming bent, wil je de deuren gesloten houden. Als iemand op de bel drukt ben je er gewoon niet. Het letterlijke stappen over de drempel is al een reden jezelf in huis op te sluiten zodat je daar lekker veilig bent in je coconnetje met een slot op de deur.
Soms loop ik langs de huizen in onbekende straten en kijk ik door de ramen en weet dat er in elk huis wel wat gebeurt. Of is gebeurd. Maar aan de planten en bloemen op de vensterbank en aan de kanten gordijnen kan ik niet zien dat wat gebeurd zou zijn.
Soms vang je een gesprek op als je in de achtertuin zit of op een balkonnetje, van narigheden van mensen die al tijden naast je wonen. Dan wil ik de ramen en deuren sluiten om alles dat dichterbij komt buiten te houden. …
gepubliceerd op 08.21.10 om 7:02 pm onder persoonlijk
In de winter heb ik ‘s ochtends vaak het raam een uurtje open (als het niet waait), zonder de verwarming aan. Pas als ik het raam dicht doe krijg ik het dan ineens koud, heel vreemd.