Toen ik een werknemer was en mijn werk moest doen van ‘s morgens vroeg tot sluitingstijd zonder ook maar betrokken te hoeven zijn, want betrokkenheid was uitermate vervelend en de ideeën die er waren werden al opgevangen door mensen die zo’n functie hadden, voelde ik me allesbehalve vrij.

Het oude werken houdt in dat je naar een vaste fysieke plek gaat waar een team van collega’s is die met je samen ‘iets’ tot stand brengt en waar jij een doel hebt en alleen dát hoeft te volbrengen. Ook al is het dagelijks of projectmatig, je hebt een taakomschrijving en daar dien jij je aan te houden.

Het voelt voor vele mensen als normaal of gewoon en het is voor hen niet vervelend of naar om hun taak dag in dag uit te volbrengen. Voor de nietdenkende mens is zo’n baan goed te doen. Voor mij was het in het begin iets dat me danig dwarszat maar waar ik de vinger niet op kon leggen. Hoezo geen betrokkenheid? Hoezo geen meedenkers? Het was dus de bedoeling gewoon je functioneringsgesprek af te wachten zodat je manager alleen maar hoefde af te vinken waar je goed in was en misschien, heel misschien, was er nog een verbeterpuntje? Salarisverhoging besprak je dan later wel weer.

Het oude werken laat je werken in een keurslijf terwijl het vrije werken je laat ontplooien omdat je werkgever dat zo graag van je ziet. Omdat je werkgever graag zijn personeel ziet groeien in zijn bedrijf. Groei is toch altijd beter dan blijven hangen op één niveau? Vrije werken is het vertrouwen krijgen van je werkgever dat je ook best thuis je werk kan volbrengen en niet alleen maar op kantoor. Dat je zelf je tijd indeelt, en mocht je kind een middagje vrij zijn in verband met een studiedag dan kun je naar huis gaan omdat jij je overige werk later kan doen. Later betekent namelijk niet dat het niet meer goedkomt.

Vrije werken is leiding geven aan jezelf. Leiding geven aan je schema, je tijd en taken. Omdat je volwassen genoeg bent te beslissen hoe je dat doet.