Afscheid.
@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een ‘gesprekje’ op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m’n ogen. ‘Wat een gedoe zeg, dat emigreren…’
Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moeite mee, in welke vorm dan ook. De tranen zitten te hoog, mijn keel knijpt zich dicht en het algehele gevoel niet te willen, te vluchten of te verstoppen, is bijna groter en heftiger dan erdoorheen gaan. Er doorheen gaan is heftig en pijnlijk en gaat met zoveel tranen gepaard en is zo kwetsbaar en bloot dat het bijna een wegrengevoel geeft maar je gaat er doorheen omdat je weet dat het erna minder zal worden, uiteindelijk.
Ik heb zo vaak al afscheid genomen en moeten nemen. Of men nam afscheid van mij. Het ging uit, mijn opa en oma overleden. Mijn dierbare hond Max. Vele banen waarbij ik me met heel mijn hart gehecht had aan kinderen. Mijn huis. Een huis. Maar ook momenten. Mensen die veranderden. Mensen die nimmer terug zouden komen omdat zij gingen. Het leven is een touwtrekken vol hechting en loslaten. Het maakt elke afscheid weer net zo pijnlijk en bloot en kwetsbaar. Het went nooit. Het doet steeds een zelfde soort hartverscheurend zeer. Soms van heel dichtbij en soms op enig afstand.
Vanmiddag zat ik bij de tramhalte te wachten. Aan de overkant liep een man te sjokken, wilde een afstap nemen maar wankelde. Zijn benen waren niet soepel genoeg. Hij oogde hulpeloos, kwetsbaar. In een ogenblik vroeg ik me af hoe het zou zijn als mijn vader kwetsbaar en hulpeloos … Dat hij mijn hand zou pakken met rimpelige vormen op zijn palmen, en ik hem zou ondersteunen, nu het nog kon. Afscheid ligt soms teveel op de loer. Het hoort bij het alledaagse leven zoals ik hem leef. Het is als een hartenklop die overslaat. Een haperende platenspeler. Afscheid is de herinnering herbeleven in mijn dromen. Hoe vaak omhelsde ik mijn oma niet in een deuropening en werd ik erna in een donkere nacht wakker terwijl de klok verder tikte. Eeuwige heimwee met steeds langere tussenpozen. …
Onkruid vergaat niet.
en Een samenloop van.
Connection and release. Connection after release. Release without relief. Relief due to connection enduring through even loss. So many times these gatherings and separations teach us things we realize we were meant to know–good things, but also difficult things.
Ik vind afscheid nemen vaak gelijk staan aan hartverscheurend.
Ik heb de laatste tijd drie keer afscheid moeten nemen. Het deed pijn. Doet pijn. Ik begrijp dan eigenlijk het nut van de pijn niet. Het is de welbekende knoop in de maag, brok in de keel, lood in je benen. Afscheid zit in je hele lijf. Het roept een (te) heftige emotie op. Ik ga afscheid nemen dan ook vaak zo lang mogelijk uit de weg.
Maar blijkbaar hebben we die pijn soms nodig om iets los te laten?
Mooi stukje Karin.