Er was een tijd waarin ik volkomen op mezelf aangewezen was. Ik had geen vaste relatie, woonde alleen en dat was geen enkel probleem. Misschien was het zodanig geen enkel probleem, omdat ik graag alleen was. Met mezelf.
Mijn ene vriendin vindt het erg vervelend als zij een dag alleen thuis is, of alleen naar de stad moet om iets te kopen. Het alleen zijn ervaart zij als een crime; naar; als een straf. Het alleen zijn vermijdt ze door op die dagen of avonden met anderen af te spreken om maar niet alleen te zijn. Ze zet de radio aan als ze een paar uur alleen thuis is. Of ze verdwaalt in het lezen van een boek. Terwijl ik in zulke situaties behoorlijk vaak even voor het raam kon staan turen naar buiten. Of gewoon kon rommelen in huis. Ik en mijn gedachten, het was nooit een vervelend gevoel.
Toch zijn er mensen die, zodra zij aangewezen zijn op zichzelf, niet na willen denken. De radio of tv, een boek of een telefoongesprek dan wel het huis uit gaan en bij vrienden zijn, is een vlucht van de stilte. Kun je alleen leren zijn zonder het gevoel te hebben dat je vastloopt in gedachten? Is alleen zijn net zoiets als eenzaam of is eenzaamheid het gevoel alleen op de wereld te zijn zonder enige hulp en troost wanneer je het nodig hebt?
How to be Alone is een prachtige video van een documentairemaakster en singer/songwriter. ‘Start simple: Things you may have previously avoided based on your ‘Avoid Being Alone Principles’. What’s yours?’
Ik vind een periode in je leven alleen zijn, niet zo erg.
Het ergste wat je gebeuren kan is dat je jezelf tegenkomt. En bevalt dit je niet, change it!
Als je niet met jezelf kunt leven, hoe moet dan een ander met je kunnen leven?
Alleen zijn en eenzaamheid zijn twee verschillende zaken maar hebben wel veel met elkaar te maken. Beiden geven ze diepte aan een persoon. Ik heb zelf weinig geduld met mensen die niet alleen kunnen zijn of niet weten wat alleen zijn is. Mensen die altijd afleiding nodig hebben. ook alkan die afleiding in de vorm van telefoneren, lezen, tv kijken, uitgaan, shoppen etc soms heel leuk zijn, zijn zo onrustig vaak. Het is ook nodig en goed voor een mens om een tijd lang alleen te zijn, ook al voel je je dan eenzaam want het is juist in die intieme, diepe tijden van alleen zijn dat inzicht en creativiteit kunnen opborrelen.
Er is trouwens een mooi boek over dit onderwerp: Solitude: A Return to the Self van Anthony Storr. Ik heb het vorige zomer gelezen.
@Ronald: ik denk dat iedereen een periode alleen moet doorbrengen. volgens mij leer je daarvan dat je altijd op jezelf kunt terugvallen. #wijzeles
Ik dacht vroeger altijd dat ik er moeite mee zou hebben, maar bleek het later heel goed te kunnen hebben, alleen zijn.
Het heeft er ook wel mee te maken met wat je leuk vindt om te doen.
I think that it’s important to learn to be alone, and important also not to see “being together” with people only in terms of romantic or family relationships.
Pingback: Zoals ik weleens in nieuwsbriefje maak. « met-k.com