Na een leestip over een kappersbezoek bij het blog van Jan Seurinck reageerde ik erop. Mijn kappershelmomenten schreef ik in de reactiemogelijkheid en bedacht me dat het een blogstukje kon zijn. Ook op het weblog van Hofstijl kwam laatst ook een blogstukje over de kapper.
Na jaren zoeken naar een kapper waarbij ik me ‘veilig’ voelde, en die persoon ook vond, ging ik verhuizen. In eerste instantie was tuffen (twee uur heen en twee uur terug) voor mij geen opoffering. Mijn haar moest gewoon goed geknipt en bij iemand waarbij ik me veilig voelde. In het haagse waar ik net woonde was een kappersbezoek een regelrechte portemonnee-leging. Maar een retourtje trein en kapper in het zuiden des lands werd net zo duur. …
Dus toch maar in het haagse op zoek naar een geschikte kapper. Iemand die niet eigenwijs bedacht dat mijn pony twee centimeter korter moest in plaats van een halve. Niet iemand die tijdens het knippen zoveel kletste dat zij halverwege het knippen mijn boblijn te kort knipte. Niet iemand die hardhandig mijn haar waste en later bijna mijn oorlel eraf knipte. Gewoon iemand die met vertrouwen aanhoorde wat ik wenste, eerlijk kon zeggen dat ik never nooit dik en vol haar kreeg en die me ook geen hairextentions probeerde aan te praten. ‘Maar het is écht haar!’
Mijn laatste bezoek aan een nieuwe kapper was voor mij één grote happening. De kapster naast me vroeg zich in volle overpeinzing hardop af of zij niet nog eens een botoxbehandeling liet doen. Haar lipogesuckte lijf draaide heen en weer tijdens het knippen van haar klant. ‘Wat wilde je nu eigenlijk?’ vroeg ze halverwege nogmaals aan haar klant.
Ik maakte, na mijn knipbeurt, dat ik daar wegkwam. …
Jij ook een kappersverhaal from hell? Ik ben benieuwd!
Dat is zooo slecht, terwijl je klanten behandelt, met collega’s onderling praten.
Bij elke training die wij in de kapsalon krijgen, wordt dit duidelijk op ons hart gedrukt. Met collega’s bespreek je zakelijke dingen. De kantine is voor persoonlijke dingen, niet waar de kant bij is. Dan heb ik het over collega’s onderling.
Vaak is het ook moeilijk, als je ergens thuis voelt, om een andere thuis te vinden. Want elke kapster heeft zijn eigen technieken. Hopelijk vind je toch weer een fijne kapster, waarbij je thuis mag voelen!
Liefs!!
@Caroline: was dik tevreden bij Kinki, maar bij Kinki moet je echt regelmatig terugkeren om je kapsel ‘goed’ te houden. hun kniptechniek vind ik erg gaaf! de kapper zou een 6weeks uitje moeten zijn, vind ik, waar je het gevoel hebt vertroeteld te worden maar waar je ook het gevoel hebt in goede handen te zijn.
ik vergelijk het dan een beetje met de tandarts; daar lever je je ook over maar hoopt wel te vertrouwen op vakmanschap en kundigheid.
Ik blijf het niet echt mijn favoriete bezigheid vinden, naar de kapper gaan, maar de kapper die ik sinds ongeveer anderhalf jaar heb, bevalt me perfect! Eindelijk een kapper die mijn haar echt goed knipt, zodat ik ook als ik net iets te lang wacht met met mijn volgende bezoek nog een soort model erin weet te krijgen.
Toevallig was ik net op zoek naar een kort kapsel voor een kappersbezoek ergens deze week – ik weet zeker dat ze er wel iets goeds van weet te maken!
Sinds ik te weinig haar bovenop mijn hoofd heb, heb ik mijn eigen kapper aangeschaft in de vorm van een tondeuse. Perfect!
Vooral als je stijl haar hebt (jij toch ook?) komt het erg nauw wat zo’n kapper doet, inderdaad.