waar het heen moet. Zoals het vroeger was, was het niet per definitie beter. Maar waar ligt de toekomst? Ik zie beelden op televisie van krakers. Mijn gedachte en herinnering gaat terug naar een periode in de jaren tachtig.
In wat voor een Nederland leven we? Ik kan amper uitleggen aan een kind waar het heen moet. Dat je beboet wordt voor het niet dragen van je veiligheidsgordel maar dat een agent zijn schouders ophaalt als je bedreigd wordt.
Ik kan niet verklaren hoe wij Nederland zien. Dat een regering, die niet kan samengaan, samengaat. Hoe leg ik een buitenlander uit waar Nederland voor staat? Voor zelfvertrouwen, borst vooruit en mededogen, of angst, op de persoon af en het bleken van de pigmenten in het hoofdhaar. …
politiek is gewoon een grote leugen
Je moet niet proberen te denken in grote plaatjes als Nederland, of de stad. Je moet het lekker bij jezelf houden. Waar sta jij voor? Waar staan jij en je vriend voor? Welke waarden wil jij je kind(eren) meegeven. Dat is soms al ingewikkeld genoeg om te bepalen. Ik ben niet mijn regering. Er zit niets van me bij. Ik ben ook niet mijn gemeente: abstracte organen zijn het. Ik heb er niets mee.
Het is niet uit te leggen. En dat zegt al genoeg.