Het kamp. Het voelde en smaakte als een nachtmerrie. Het onbekende was nooit zo ontzettend duister en onheilspellend geweest. Ik had nog nooit met lood in mijn benen gefietst naar een plek waar ik niet heen wilde. Als er afslagen waren geweest via andere routes weer naar huis wilde ik ze nemen.

De kinderen waren met mij en toch was ik alleen. Zij lachten met z’n allen terwijl ik de tranen in mijn ogen wegveegde, bij iedere pedaaltrap die ik zette. Het onbekende draaide als een windhoos om me heen. Ik zou er drie lange dagen verblijven.

Op de eerste avond stond ik in een rij bij een telefooncel. ‘Mama, ik wil zo graag naar huis…’ snikte ik in een hoekje van het benauwde hok waar de kauwgomresten op de grond plat getrapt en  modder en dorre bladeren lagen. Sterk zijn. Sterk zijn. Nog maar twee dagen.

Twee hele, lange dagen.

De tenten werden bemand door klasgenootjes met zweetgympen. Condens druppelde langs de zeilen naar beneden. De nacht was stervenskoud en iemand had nachtmerries. In de vroege ochtend moesten we gymnastiek doen en erna aan lange houten tafels ontbijten. Ik at niets. Ik dronk mijn thee en liep naar het bos.

In een groep alleen zijn was tien keer erger dan alleen zijn met jezelf. Alsof het alleen voelen zijn zich vele malen beter liet zien dan wanneer je alleen was met je eigen gedachten. Ik fietste op de terugreis als eerste over de blauwe brug en kwam als eerste en snelste de bocht om waar alle ouders bij school stonden te wachten. Mijn ouders en broertje zwaaiden. Ze hadden ook net een tweedehands auto kunnen aanschaffen. Een lichtbruine Opel Kadett. Na al die jaren konden we weer reizen met een auto.