Waar zou ik zijn? Met wie zou ik zijn? Wat zou ik dan doen als ik opstond? Wat zou ik eten? Wat zou ik dragen? Met wie zou ik dan praten? Wat zou ik bijdragen en voor wie? Hoe zou ik me voelen? Wat zou er om me heen zijn?

Toen ik ontevreden was met mijn vaste baan, mezelf elke dag weer uit bed gooide om mijn dag te starten, door te komen om weer naar huis te keren, wilde ik me niet de hele tijd zo machteloos voelen om de situatie waar ik in zat. Het maakte me een beetje boos. Waarom zou ik me in die situatie alles laten verprutsen? Waarom zou ik dan juist niet genieten van de momenten die ik wel fijn vond? Een lekkere maaltijd koken. Hangen voor de televisie. Een kaars laten branden. Muziek luisteren. Met de buren praten. Met een vriendin op stap. Een boek kopen in de winkel en ezelsoren maken. Een warme douche aan het eind van de avond en de kou wegspoelen. Een stukje fietsen en de wind in mijn oren horen suizen. Mijn fototoestel meenemen en een eind gaan wandelen. Mijn nagels mooi maken. Een slonsdag inlassen. Een cake bakken op zondag omdat het de hele dag regent. Koffie drinken en bellen met een vriendin. Uitslapen. Een beetje schrijven. Het beste ervan maken.

Stiekem hou ik niet zo van het woord ‘perfect.’ Ik geloof namelijk niet in perfect en ik geloof niet dat perfectheid na te streven valt. Ik omarm juist alles dat scheef, onaf, verbogen, flets of juist knalt wanneer het eigenlijk niet kan. Geef me een feilloos rechte streep en ik maak het krom. Ik denk dat mensen die perfectheid nastreven, altijd achter zichzelf aan blijven hollen. Wanneer zij denken dat ze er zijn is het tóch net niet helemaal … en hollen zij verder, op zoek naar wél het perfecte.

Misschien moet perfect vervangen worden door ‘meest tevreden’. Meest tevreden is misschien wel compleet zwelgen in je tevredenheid. Je helemaal oké voelen. Rustig en aanvaard.

Wat is jouw meest tevreden dag?