Ik kijk liever even niet meer naar de tweets van. Of de meningen erover. De verontwaardigingen en aah’s en ooh’s. Als je een beetje inzicht hebt in een familiegeschiedenis en van dierbaren met gedachtenkronkels, worstelingen en despressies en alles wat daarmee samenhangt dan blijf je liever even stil. Vertellen dat de mist uiteindelijk zal optrekken is voor iemand die er middenin zit namelijk ondenkbaar. …
RT @metkcom: Als de mist optrekt .: http://www.met-k.com/2010/10/07/wanneer-… Nieuwe Blogpost
En zo is het, amen.
Als de mist optrekt .: http://www.met-k.com/2010/10/07/wanneer-… Nieuwe Blogpost
Het is makkelijk om te roepen en zo onmogelijk om precies te weten hoe anderen zich voelen: http://www.katyo.net/archive/2010/10/07/probeer-maar-eens-in-mijn-schoenen-te-wandelen
Zoals ik het zie, leven we allemaal in de mist en alleen bewustzijn kan de mist dunner doen worden.
Ik las laatst het boek ‘Zelfdoding in het licht van de ziel’. Dat geeft toch echt een hele andere kijk op zelfdoding, een kijk voorbij de oordelen (die er natuurlijk gewoon mogen zijn net als alle gevoelens).
Een zeer bijzonder verhaal in dit geval:
http://melodiefabriek.nl/2010/10/ken-baldwin-sprong-van-de-golden-gate-bridge/
Ik hou wel van mist. De wereld ziet er dan vaak meer mysterieus uit. Een weiland in de mist. De halve stad verdwenen in het wit. Dingen weglaten, bepaalde zaken niet kunnen zien, geeft ruimte voor interpretatie.