Dingen doen uit veiligheid. Of steeds dezelfde dingen doen uit veiligheid. Geen veranderingen aangaan uit veiligheid. Of bepaalde beslissingen nemen uit veiligheid. In dezelfde rondjes draaien uit veiligheid. We doen het allemaal. Waarom dan toch?

Het is misschien een comfortzone waar je in wil blijven hangen. ‘The comfort zone is a behavioural state within which a person operates in an anxiety-neutral condition.’ –wikipedia. Anxiety neutral condition. Zonder angst en beven. Want die staat van zijn is de fijnste. Niet persé de meest leerzame.

De momenten dat ik voelde dat ik op het punt stond een enorme beslissing te nemen, zo’n beslissing die ervoor zorgde dat mij leven anders ingericht zou worden, vloog de stille paniek mij om de nek. Kreeg ik acute last van mijn maag. Wilde het liefst heel hard ‘nee’ roepen en terugkeren naar mijn comfortzone, namelijk die oude vertrouwde situatie. Want die situatie kende ik. Ook al was ie soms, vaak, meestal niet de prettigste. Maar hij was bekend. Ik wist wat het was. Op het moment dat ik zou besluiten de andere, nieuwe weg te kiezen wist ik totaal niet waar ik heen zou gaan. En of het wel net zo fijn zou zijn. Of worden. Misschien veranderde er wel iets ten nadele? Of duurde de gewenning langer dan ik gedacht had. Allemaal redenen om te twijfelen en om de beslissing uit te stellen of er niet in mee te gaan. Het bij het oude te laten.

Er zijn momenten in je leven dat je voelt dat er een ommekeer gaat plaatsvinden waarbij je de keus hebt te doen wat je nu doet, en dat is prima, óf je hebt de keus iets nieuws te doen waar je geen weet van hebt of je het kunt. Maar de kriebel in je buik zorgt er wél voor dat er íets is waardoor je stiekem uitgedaagd wordt. Ergens wil je wel, maar ja … die comfortzone.

Wat doe je dan? Blijven of durven?