Gisterenavond tijdens de blogcursus
lazen mijn ogen bij toeval een gedicht.
Het hing als een plintposter aan een koude muur
in een duf klaslokaal in het Haagse.
Ik was aan het uitleggen maar doordat
de woorden me zo raakten
struikelde ik soms zelfs erna
over mijn eigen woorden.

Het zal wel donker zijn, en stil, als je er niet meer bent.
Misschien zo stil en donker als het ademloos moment
waarop het zaallicht dimt voordat de film begint,

dat ogenblik. De hele eeuwigheid. Misschien.
Maar als je droomt dat je een vlinder bent,
kun je evengoed een vlinder zijn
die droomde dat hij mens was.

Je mag dit nooit vergeten. Op een dag
kust een van ons de ogen van de ander dicht
en moet dan weten: dit is louter pauze totdat alles
weer opnieuw begint. Jij en ik – geen stof, maar licht.

Ingmar Heytze – uit de bundel: Alle 24 goed.