Pas geleden las ik deze quote: ‘A great ‘teacher’ realizes that he is also a student, whose goal is not dictate answers, but stimulate creativity’ ~ Herbie Hancock. Het bracht me aan het denken. Welke typen leraren waren voor jou de leraren die maakten dat je bleef zitten op je stoel en je ademloos bleef luisteren, ook al was de les eigenlijk vijf minuten geleden al voorbij? Welke leraren wisten je te raken?
Als ik gevraagd wordt voor een groep te staan denk ik niet (meer) aan alle dingen die goed zijn als je presenteert. Een goede presentatie heeft allerlei elementen in zich waar ik wel aan denk (geen drukke powerpoints bijvoorbeeld) maar waar ik ook weer los van wil komen. Mijn eigenheid is wat ik niet kan en wil onderdrukken of wil oppoetsen. Ik wil graag vertellen en uitleggen vanuit mijn passie en mijn drive. Bovendien hou ik van de interactie die spontaan ontstaat in een zaal of lokaal. Alleen maar overbrengen hoe ik het zie vind ik eigenlijk een gemiste kans. Ik wil graag weten hoe de ander erover denkt en wie ik voor me heb zitten. En ik wil me ook kunnen (blijven) verwonderen, door wat studenten me vertellen. Of wie ik dan ook voor me heb zitten.
Laatst zei iemand dat je als persoon moet boeien anders raakt men verveeld. Als je als persoon kunt boeien zal men je de schoonheidsfoutjes vergeven. Belangrijkste is duidelijk en rustig spreken. Gelukkig komt mijn boodschap over. Spreken voor kinderen; voor de klas staan, hen motiveren, aandacht erbij laten houden is mij wel bekend en lukt me goed. Voor volwassenen spreken is anders. Sinds een week of twee geef ik weer de blogcursus Creatief Webloggen en ergens in november zal ik wederom een blogworkshop geven voor Oxfam Novib. Als men tevreden naar huis gaat, of in gedachten verzonken het lokaal uit wandelt en ik de volgende dag hoor of lees dat ik hen aan het denken gezet heb of dat zij zo enthousiast waren en een blog gestart zijn, dan ben ik trots. Mission accomplished.
Mijn oude gitaarleraar vroeg ik weleens dingen. Hoe muziektheorie werkte enzo. Hij zei altijd: “luister maar”. En speelde dan iets voor. Klopte nooit helemaal. Hij speelde het altijd anders dan wat ‘ie bedoelde. “Ach, de rest komt wel”, was dan zijn antwoord. Dus moest ik doorgaan en dan zou de rest wel komen.
Ik ken mensen die hem een hele vage leraar vonden. Ik vond hem steengoed. Waar hij goed in was, was het vertrouwen geven. En hij was trots, want als hij progressie zag dan stond hij als eerste te juichen. Stimuleren van de magie van het maken van muziek was hem meegegeven. Je kon met hem lachen en heerlijk musiceren.
Een ideale leraar is er niet. Wat voor de ene werkt, werkt voor de ander niet. Maar ik hou van leraren die een beetje lol in hun vak stoppen. Die van hun vak houden. Ook al kunnen ze het misschien niet letterlijk en eenvoudig overbrengen, dat gevoel komt wel binnen bij mensen die ervoor open staan.
Ik hoop dat ik zelf ook zo’n docent ben. Ferry Robers was de beste docent die ik ooit had. Mijn voorbeeld. Niet lullen, spelen!