Dat bloggen waardevol kan zijn en dat het je brengt naar andere plekken waar je nieuwe mensen ontmoet en jij je schrijftechniek kunt verbeteren maar ook aan het werk kunt via bloggen is wat ik ook roep. Hetzelfde roept Ernst Jan Pfauth in zijn boek Blogs, Sex & Rock’n'Roll. Hoewel er flink beschreven wordt hoe hij in korte tijd van werelddeel naar werelddeel vliegt, belangrijke en invloedrijke mensen spreekt, brutaal en doelgericht zijn vragen weet te stellen en daardoor belangrijkere en meer verdienstelijke banen slijt, allemaal voor, tijdens en na meters bier, mojito’s, prosecco’s en andere drank, en dit allemaal in rap tempo in vlot geschreven tekst waardoor je het boek ook snel uitleest, fronste ik toch soms mijn wenkbrauwen.

Als je een beetje door de ietwat stoere ‘rock’n'roll heen leest en de ‘sex’ achterwege laat zegt Pfauth best rake dingen, zoals ‘creëer waarde met je weblog’. Als mensen je blog lezen en weer weggaan met het idee aan het denken gezet te zijn dan heb je het goed gedaan. Bovendien is je weblog een middel dat je kunt inzetten als netwerkmiddel. Ook twitter komt aan bod.

‘Maar, who cares wat iemands ontbijt is? Het is toch narcistisch en opschepperig om aan honderden mensen te vertellen dat je heerlijk gesport hebt -lees: om stiekem te laten zien dat je fit bent. Of dat je een geweldige wijn uit 1984 drinkt -lees: ja, ja beste twittervrienden, ik heb SMAAK!’ Toch gebeurt het veel op twitter. Ik heb me er ook weleens schuldig aan gemaakt.’

Nou ja, daar zou Pfauth weleens helemaal gelijk in kunnen hebben. Het is namelijk precies de indruk die ik kreeg tijdens het lezen van het boek. Veel namedropping en veel, heel veel alcoholische drankjes. Witte pakken, reisjes naar New York en andere wereldsteden maakte dat ik twee dingen dacht: Een doelgerichtheid is erg belangrijk en dat zorgt ervoor dat je bereikt wat je bereiken wilt, maar er is ook zoiets als een énorme geluksfactor. En ik denk dat het laatste spreekt voor meneer Pfauth, de bofkont. Zie ook wat er met Nalden is gebeurd, dat was dus écht master. Op het juiste moment op de juiste plek zijn is erg belangrijk. Daarnaast is het erg belangrijk dat een uitgekookte blogger weet, aanvoelt, welke momenten blogwaardig zijn, of zelfs invloed uitoefenen. Dat heeft Pfauth slim gezien.

Verder leef ik ook van mijn weblog. Niet van de doneerknop, alhoewel ik daar wel giften van krijg, maar van vragen van scholen en bedrijven en zzp-ers die mijn hulp vragen om hun weblog in te zetten als middel om zichzelf op de kaart te zetten. Personal branding heet dat met een mooi woord. Ook ik spreek her en her over mijn persoonlijke verhaal. Niet in een wit pak en geen glamour en glitter en meters bier, mojito’s, prosecco’s en andere alcoholische versnaperingen. Maar gewoon met een laptop, een goede kop koffie en mijn verhaal. Ja, de boodschap die Pfauth de lezer geeft is wel een rake: ‘Zoek een originele manier om je te onderscheiden.’ Eigenlijk vertel ik precies dezelfde boodschap. Toch zou ik het cool vinden als híj de 5 prangende vragen zou beantwoorden.

‘Blog on!’