‘They calls me Polly.’

… Mijn herinnering eindigt op een onheilspellende stille avond. Ik zit gehurkt in een maisveld en hoor de krekels, mijn eigen snelle adem en voel de broeierige warmte van de avond langs mijn wangen gaan. Ik wacht totdat het over is, of wanneer het stopt. Mijn herinnering eindigt op de avond van de volste maan. Ik kijk omhoog naar de duisternis en ik zie een heldere volle maan die me de weg wijst. De nieuwe wereld. …

Nieuwe Maan.

1 reactie op “‘They calls me Polly.’

  1. Mooi! Hoe je het beschrijft, ik heb er gelijk een compleet beeld bij, ben benieuwd naar het vervolg…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>