Soms kabbelt je leventje zo gedwee heen en weer dat op een onbewaakt ogenblik je hele leventje meezwoegt in een inmense tsunami. Er is geen weg terug, je zult mee moeten in die vloedgolf. Levenslessen.

‘Een tsunami is een vloedgolf uit de zee die de kuststrook onverwacht overspoelt, veelal veroorzaakt door een vulkaanuitbarsting of zeebeving.’ — wikipedia.

Vorig jaar, rond de tijd dat ik jarig werd, sprak ik mijn twee brabantse vriendinnen in Utrecht tijdens een pre-verjaardagsviering. We raakten in gesprek over ouder worden waardoor onze ouders ook ouder worden. Hoe ziet je leven eruit als je ouders stilletjes aan ook ouder worden? Nu hadden wij gelukkig gezonde ouders ondanks dat de ouders van mijn ene vriendin meer dan tien jaar ouder waren dan die van ons.
Mijn verjaardag is begin december. Een paar dagen later, op een zondag, kreeg ik telefoon. Een huilende en ontzette vriendin die snel in de auto was gestapt onderweg naar Dalfsen om naar haar familie te rijden want er was net een telefoontje geweest. Dat telefoontje dat geen enkel kind wil ontvangen. Dat telefoontje dat een van je ouders is overleden.

Op mijn verjaardag, op een donderdag, stapten vriend en ik ‘s morgensvroeg de trein in om een drie uur durende trip te maken naar het andere eind van Nederland. We aten een roomsoesje en dachten na. Ook over onze eigen ouders. De begrafenis was sober, mijn vriendin hield een mooie toespraak en het regende toen we in een lange rij naar buiten strompelden om de kist te zien zakken de eeuwigheid in. Het leven was altijd dubbel. Ik vierde die dag mijn zes-en-dertigste levensjaar maar stond op een begrafenis ergens in the middle of nowhere op een grauwe en koude dag mijn laatste respect te brengen.

Donderdagavond kwam ik thuis van een leuke blogcursus die ik gegeven had. Ik plofte neer op de bank toen mijn moeder belde. ‘Ik moet je iets vertellen.’ Er schoten hele andere scenario’s door mijn hoofd. Niet dat zij naar het ziekenhuis geweest was en me nu vertellen moest dat zij ziek is. Niet een beetje ziek, niet grieperig ziek, maar echt goed ziek. De ziekte met de grote K. Die Kutkanker. De tsunami woekerde blijkbaar al een hele poos als een sluipmoordenaar in haar lijf. ‘Ik vind het zo erg.’ snikte ik door de telefoon.

Komende week nog meer onderzoeken. Daarna weer een uitslag. Want in het ziekenhuis spreken zij over ‘het is foute boel, maar hoe fout die boel is, dat gaan we onderzoeken.’ Ik heb het gevoel maar wat te leven. Alle dagen hebben een morgen, een middag en een avond waarin ik alle taken volbreng die er toe doen en nu ineens minder toe doen. In een avond bekijk ik de wereld weer op een hele andere manier. Een wereld van reizen naar mijn brabantse land, hulp bieden waar nodig, mijn vader en broer troosten, mijn moeder erdoorheen helpen, steunen, de boel draaiende houden, artsen spreken, het behandelingsplan mede bepalen, advies geven, oppeppen.

Er zijn mensen die proberen de boel te sussen en er nuchter onder blijven. Eerst maar afwachten wat de uitslag is van de MRI scan. Het is niet het eind van de wereld. Ze komt er wel bovenop. Niet meteen het ergste denken. Hartstikke fijn, laat mij #@!#!%$@ eerst even alles kut vinden, dan ga ik erna weer over tot de orde van de dag. Met mijn werk, mijn afspraken en mijn ontmoetingen. Dat doet mijn moeder namelijk ook. Ik draag haar genen.