Voor veel kinderen is praten en vertellen iets heel normaals. Veel kinderen denken nauwelijks na over hun publiek en vertellen en kletsen raak over van alles en nog wat, zonder zich te realiseren dat er vele ogen naar hen kijken en vele oren naar hen luisteren. Voor een aantal kinderen is dit behoorlijk spannend en eng. Zij steken hun hand niet op als de leerkracht roept: ‘En wie wil daarop reageren?’ Zij kiezen liever andere momenten uit; de vaak rustige één op één momenten.
Om een goed zelfbeeld en daardoor zelfvertrouwen te ontwikkelen zou het een heel goed idee zijn in de klassen aandacht te besteden aan presenteren. Kinderen vertellen weleens wat in de kring op maandagochtend, of mogen vrijwillig meedoen aan een weeksluiting, maar de spreekbeurten worden nauwelijks geoefend en vinden vaak pas plaats in groep vier of vijf.
Zou het niet ontzettend leerzaam zijn als het onderdeel ‘jezelf laten zien’ in het onderwijssysteem ingeburgerd raakt? Check hier een video waar twee elementen uit voortvloeien die erg belangrijk zijn voor opvoeding, leren en zelfontplooiing:
Twee dingen komen in deze video aan bod, namelijk presenteren en nadenken over wat je leerzaam gevonden hebt. Wat verlegen kinderen vaak moeilijk vinden is het middelpunt zijn. Met één op één videomomenten leren zij toch omgaan met zichzelf uiten, een verhaal vertellen, hun mening geven en hardop nadenken. Eén van de dingen dat bij verlegen kinderen parten speelt is het vermijden van situaties die ervoor zorgen dat zij wel hardop moeten praten en uitleggen. Om het toch zo vaak mogelijk te doen leren zij ermee omgaan. Ze leren dat het makkelijker en natuurlijker wordt en zelfs leuk en leerzaam.
Daarnaast is het natuurlijk ontzettend goed om met video te werken en met elkaar te bespreken hoe je de video maakt. De leerkracht zou deze video’s op een blog kunnen zetten en bespreken wat de functie is van presenteren, nadenken over de stof en erover praten met elkaar. Bovendien kunnen andere leerkrachten en ouders volgen wat er gebeurt in de klas. Leren hoeft niet alleen te bestaan uit leren uit boeken. Leren is ook creatief omgaan met leerstof. Leren is ook met elkaar praten, elkaar vragen stellen, in groepjes informatie zoeken en bundelen. Leren is ook internet en bloggen en video’s maken met elkaar. Een goede lesdag zou niet alleen moeten betekenen dat je de stof behandeld hebt, maar dat een kind ook met een lach naar huis gaat omdat het kind zich vermaakt heeft in de klas, zich veilig voelde en morgen weer naar school wil.
Ik droom wat af over nieuwe onderwijssystemen .: http://www.met-k.com/2010/11/05/ik-droom… Nieuwe Blogpost!
@metkcom Helemaal eens hoor: kinderen moeten zich vertrouwd kunnen voelen om zich kwetsbaar op te stellen. Iedereen eigenlijk!
Ik merk dat ik zoveel oordelen heb over onderwijs (oordelen vanuit hoe ik het onderwijs vroeger heb ervaren) dat ik me soms al ongemakkelijk voel bij het idee dat mijn dochter naar school gaat. Toen ik haar laats van school ophaalde, was haar klasje net klaar met buiten spelen en stonden ze in de rij. Mijn hemel, een rij! Bestaat dat nog? Maar gelukkig: als ik lees dat er mensen zijn met een droom over onderwijs, dan voel ik me blij. Thx @Karin.
Pingback: Mijn boek had ook kunnen heten: we vallen omdat we in alles perfect moeten zijn en geen fouten mogen maken en ik word er schijtziek van.. « met-k.com
Wauw, zó waar. Ik was idd zo’n verlegen kind en heb er nu nog steeds weleens last van dat ik in een groep niet aan mijn ‘zegje’ toekom. Als ik dat eerder had mogen leren en het normaler had gevonden (leuk zelfs!), dan zou me dat nú zoveel schelen. Achteraf weet ik precies wat ik in bepaalde situaties had willen zeggen, maar op het moment zelf, ik kom er níet tussen. En ik ben heel bang het verkeerde te zeggen, natuurlijk, óók nog eens
Maar je kan je dan zo klein voelen binnen een groep. Waarmee je je eigenlijk kleiner máákt… en de afstand groter.. cirkeltje rond. Ja, ik pleit vóór zo’n onderwijssysteem. Karin for president! Haha:)