‘Het is dat iedereen nu zegt dat ik ziek ben, maar ik voel me helemaal niet ziek.’

Mijn moeder door de telefoon afgelopen maandag. Ze werd voor de zoveelste keer met haar neus op de keiharde feiten gedrukt. Hoe kun je luisteren naar deskundigen die je vertellen met een serieus gezicht, dat je ziek bent terwijl jij je kiplekker voelt? Je bent niet zomaar ziek, ook niet een beetje, maar erg ziek en je moet geopereerd worden anders ga je dood.

Al het wit in het ziekenhuis komt je de strot uit. Het is ironisch dat je dochter ook nog juist daar gaat exposeren. En dat we er maar een beetje over giechelen en grappen. Er is dan tenminste een fan die vaak gaat kijken. Ha ha ha. Het dekt de gekscherende lading maar tijdelijk. Daarna is er weer tijd voor serieuze zaken.

‘Ik heb geen fatsoenlijke pyjama!’

Ik bedacht me dat het ultieme vrouwzijn een baarmoeder heet en borsten. Dat als iemand mij vertelt dat mijn baarmoeder eruit moet of mijn borst eraf ze met hun poten er vanaf moeten blijven! Dat is natuurlijk reactie nummer een. Daarna zakt misschien de ernst van zo’n situatie en bedenk je, net als mijn moeder, dat je zo snel mogelijk van die tumor af wilt.

‘Haal er maar af!’

Alsof het een tros bananen is waar er eentje best af kan. Ik slik als ik een douche neem en bedenk dat borsten gekke dingen zijn en dat het je vrouwzijn zo benadrukt. Wat ben je zonder tiet? ‘Nog steeds vrouw!’ zal men hardop roepen. Maar het zal wel even slikken zijn.

Mijn moeder is soms best grappig. Een hele tijd terug, de eerste keer in het Haagse, zaten we bij Havana te eten. Mijn moeder wilde appeltaart met slagroom als toetje. Dat kon er best nog wel bij. Toen de appeltaart met slagroom werd neergezet bekeek iedereen de grootte ervan. ‘Kun je dat allemaal wel op?’ vroeg ik haar. Mijn moeder reageerde zonder lang nadenken: ‘Jaah, dah bietje slagroom!’

Het is maar net hoe je alles bekijkt en benadert. Zullen we het daarop houden?