Gisterenavond was er storm, misschien vandaar dat er maar drie cursisten de laatste blogcursus kwamen volgen. Niet erg, we behandelden gewoon wat er behandeld moest worden, namelijk blog do’s en don’ts en tips & tricks in het bloggen. Ook het onderwerp tijdsmanagement kwam langs; wanneer heb je nu echt tijd, ook al heb je het beredruk met werk, een sociaal leven en andere dingen?

De groep van dit jaar was een hele andere groep dan vorig jaar. Dat vergde ook een andere manier van lesgeven. Niet minder leuk, alleen maar anders. Vooral voor mij iets om bij stil te staan. Gisteren sprak ik met iemand over lesgeven tijdens een heel schooljaar. De groep die in het begin binnenkomt leer je langzaam kennen, ook qua niveau en karakter, maar je kunt, naarmate het jaar vordert, daarmee aan de slag. Als je een cursus geeft zie je die groep maar een paar keer een aantal uren. Op het moment dat je net door hebt hoe de groep in elkaar steekt, heb je al een slotavond.

Ze waren bijna allemaal aan het bloggen geslagen, Niets geforceerd, geheel in eigen tempo. Een cursist liet me via email zijn nieuwe blog zien met een blogpost waar ik trots op was. Zijn blogtitel in het Engels ‘I dropped my laptop’ liet je al nadenken over wat je zonet gelezen had en je bedacht dat het rampzalig was om je laptop te laten vallen! Je wilde meer hierover zien en lezen! En dat kon ook. De eerste foto in het blogstukje vertelde al meer. En na een paar irreparable damaged photographs kwam de uitleg. ‘Yesterday evening – stress – before going to Photoshop class I forgot to close the zip of the bag ….. .’ Lees de rest hier maar!

Toen het half negen was en ik sommige mensen niet meer zou zien schudde een cursist mij de hand en zei dat ze geinspireerd was door mijn manier van lesgeven. En dat deed me goed. Ze was bijna zestig en haar baan zat op de tocht. Tijd om voor zichzelf te beginnen was een goed uitgangspunt geweest om naar de cursus Creatief Webloggen te gaan. Ik hoop dus van harte dat zij met haar blog haar eigen werk kan gaan vormgeven!