Het gesprek kwam op presteren en goed doen. Misschien presteren omdat je het jezelf oplegt, maar misschien ook omdat je ouders dat van je verwachtten. Of juist misschien wel helemaal niet en kreeg je soms het gevoel dat je wat meer gestimuleerd had moeten worden.

Pas geleden kwam er nieuws van het vriendinnetje van P (8 jr) dat zij dit schooljaar was blijven zitten. Er werd over gesproken dat het zielig was en zelfs ook wel raar, want ach, dat kind was misschien een beetje … dommig? Terwijl mijn eerste reactie anders was. Misschien kreeg zij nu juist adem en kon zij op eigen tempo dat jaartje opnieuw doen. Blijven zitten ziet er bij veel mensen uit als negatief terwijl blijven zitten misschien gezien moet worden als een tweede kans. Dat kind heeft adem, bewegingsruimte en gaat ook weer over.

Presteren legt een druk op mensen die negen van de tien keer niet nodig blijkt. Als je zoveel moeite hebt met studeren en je knokt jezelf van een twee naar een vier, is die vier dan net zoveel waard als een negen? Is de negen zoveel beter dan een zes? Als je een negen laat vallen naar beneden heb je een zes. Die zes kan ook weer omhoog naar een negen. Maar misschien is je best doen en er hard voor werken het belangrijkste. Bovendien, wat stellen die cijfers tegenwoordig nou voor? Ik ben ook waar ik ben, zonder mavo diploma en een omweg via opleidingen zonder hbo of universiteitsstudie, dankzij creativiteit en inzicht. Dat zit ‘m namelijk in veel meer dingen dan leren uit je hoofd. Ik heb zoveel bewondering voor mensen die proberen of de uitdaging aangaan zonder echt te weten wat het gaat worden en risico durven nemen zonder het gevoel te hebben dat ze als mens falen. Een mens faalt niet, een mens leert. Hallelujah!