Ik had net mijn gesprek met Gijs afgerond en haalde mijn fiets uit het rek. Ik dacht nog, ik moet op die tramrails letten. Mijn fiets moet dan met het wiel een knik maken wil ik er goed overheen fietsen. Die knik maakte ik niet. Een moment leek alles in slowmotion te gaan. Een beter hier en nu momentje was er bijna niet. Terwijl ik voelde en zag dat mijn wiel in de rails bleef klemmen, en ik bedacht dat ik ging vallen, riep ik heel hard ‘Kut!’ en viel.

Mijn knie ving me op. Mijn knie doet nu erg pijn. Het loeit een beetje van binnen. Een raar trekkerig gevoel. Mijn afspraak met Birgit ging gewoon door. Ik ben een die hard en fietste vrolijk verder. Mijn spijkerbroek een beetje viezig, mijn lach nog op mijn gezicht. Maar toen ik na mijn afspraak verder reed en onverwachts moest afstappen voelde ik ‘m wel.

Als ik dan een nadeel moet noemen van Den Haag, dan is het die kutrails wel.