Vervlogen in gedachten. Dat kan ik zijn. Meerdere malen per dag. Zo erg dat ik soms in wakende toestand zo ver weg kan zijn, dat ik ben gaan vliegen in een tijd zonder aanwezig te zijn. Denk maar aan een treinreis die zo lang duurt, dat je gedachten afdwalen naar een andere tijd; een andere dimensie met andere gevoelens dan de werkelijkheid waarin je zit; namelijk de aanwezigheid van jezelf zittend in de trein die naar buiten staart.

Terwijl je vermoeidheid weg-ebt tijdens het afdwalen van je gedachten na een lange dag hard werken, bevind jij je in een stroming van gedachten of een dagdroom naar de toekomst. Iets waar je graag zou willen zijn, met iemand waar je graag mee praat of ergens waar je vol energie bent en gelukkig. Perceptie = waarneming.

Is jouw waarneming van de treinreis in een overvolle coupe dezelfde waarneming als die van jouw buurman? Kijkt jouw oog op dezelfde manier naar een waarneming dan een ander het doet? Welke waarheid is de ultieme waarheid? En kunnen objectieve waarnemingen plaatsvinden als op hetzelfde moment je gevoel meespeelt?

Gedachten zijn herinneringen en dromen naar de toekomst. En bij elke waarneming, elk stukje gevoel, voel je flashbacks naar herinneringen met een bijbehorend gevoel.
In een interactie met iemand, in hoeverre speelt de perceptie met bijbehorend gevoel een rol en is in een woordenwisseling tussen twee mensen de waarneming met bijbehorend gevoel (als in een flashback naar herinneringen en emoties) de juiste waarneming en de juiste waarheid? En als iedereen leeft naar zijn eigen waarheden, hoe ga je dan met elkaar om?

Zoals je ziet, ik mijmer soms in verre gedachten.