Deel 3.

Christine kwam aan het eind van de uitzending niet helemaal goed uit haar woorden, en ik zat op het puntje van mijn stoel vol frustratie en kwaadheid zelfs, om toch mijn hand op te steken toen Arie ineens al riep ‘ Bedankt voor het kijken.’ We gingen online verder.

Ieder mens is verslavingsgevoelig. Verslavingsgevoelig voor koffie, drugs, alcohol, gokken, sex, chocola en zelfs hardlopen. Volgens mij hoef ik niemand te vertellen dat daar verscheidene factoren aan ten grondslag liggen, zoals opvoeding, karakter en omgevingsfactoren. Mijn punt is dat mensen met hun nuchtere verstand zelf kunnen beslissen in hoeverre zij consumeren en nuttigen. Je beslist zelf wat je wel en niet moet, je houdt het zelf in de hand en je beslist zelf welke dingen je aan de kant schuift. Balans. Gelukkig is gros van de mensheid in staat balans aan te brengen in hun leven.

En dat is meteen waar ik bang voor was toen ik gevraagd werd na te denken over een bijdrage aan het televisie programma over social media. Bang dat er extremen behandeld zouden worden met extreme voorbeelden, en ja hoor, de amerikaanse filmpjes kwamen langs en de extreme gebruikers van Twitter werden ondervraagd. En dat vond ik beslist een gemiste kans. De verslavingsdeskundige aan tafel, de heer Dirk huppelupup, was zo bezorgd over de mensen die met eelt op hun vingers van het vele aaien op hun iPad bij hem aanklopten en hoe eenzaam en alleen deze mensen asociaal en oppervlakkig hun leven leefden, maar twitterde zelf niet. Dan ben ik klaar met praten.

Er is wederom een beeld geschetst van extremen. En ja hoor, weer kwam er een filmpje voorbij van iemand die ging moorden naar aanleiding van een facebookbericht. Natuurlijk zijn er mensen die teveel twitteren, bloggen, internetten. Maar mag je wel lange wandelingen maken? Televisie kijken? Schrijven totdat je eelt op je vingers krijgt? Is schrijven in een dagboek eenzaam? In je uppie een paar uur televisie kijken op een maandagavond met een lekker glas wijn, mag dat wel?

Graag had ik mensen aan tafel zien zitten die op een gebalanceerde manier konden vertellen over hoe zij social media inzetten in hun dagelijkse leven. Die met hun nuchtere verstand zich online begeven en daarnaast op een doodnormale manier de rest van hun dagelijkse dingen doen. En laat ik het nog maar eens herhalen: je moet helemaal niets en als je Twitter debiel vindt is er niemand die je onder schot houdt om het wel te gaan gebruiken.

Ik ben blogger sinds 2003. Eerst vanuit een persoonlijk doel, namelijk mijn verhalen en anekdotes delen met ‘erbuiten’ in plaats van in een dagboek met een slotje. Waarom? Omdat het, net zoals schrijvers een boek schrijven en publiceren via een uitgever, mooi is om andere mensen te raken. Als ik een blogstukje tik en er is een persoon die het wat doet, wat dan ook, is dat een prachtig gegeven. Ben ik dan meteen mediageil? Extravagant? Mensen die mij lezen en kennen zullen nu een beetje gniffelen.

Vorig jaar werd mijn blog een werkblog omdat ik als zelfstandige verder ging en mijn vaste baan als pedagogisch medewerker aan de kant schoof. Ik ben ik en ik blog over mijn werk en ik twitter wat ik zoal meemaak. Ik breng zeker veel tijd door op internet maar moet ook boodschappen halen, mijn kont afgeven en heb leuke etentjes, uitstapjes en ontmoetingen. Ik kies er zelf voor veel te delen met andere mensen, maar ik ben me er goed bewust van wat ik schrijf en publiceer. Ik heb namelijk een gezond verstand.

Ik wil wel graag weten wat Facebook is voordat ik er een mening over vorm. Zo ben ik een tijdje op hyves geweest en vond het niet bij me passen. Ik weet wel wat het is en wat de functie ervan is. Zo ook met Facebook. Ik weet nog niet precies of het wat voor me is, maar ik onderzoek het. Twitter vind ik, naast mijn eigen online visitiekaartje, een geweldig social media tool. Wat een kracht straalt daarvan uit! Men helpt elkaar aan een lift als het weer eens mis gaat met de treinen. Via #durftevragen geeft men antwoorden op vragen. Men geeft spullen weg als zij er niets meer mee doen. Men deelt. En delen is verbinden!

Ik heb nog nooit zoveel nieuwe, fijne mensen ontmoet omdat ik via twitter op koffiedates ga. Ik heb via mijn blog en twitter werkopdrachten gekregen. Ik kom op zoveel verschillende plekken, spreek zoveel leuke en interessante mensen. Het toeval is dat ik Marco al jaren online kende en pas veel later instemde eens samen naar een film te gaan in de Balie. Als ik toen niet ‘ja’ had gezegd, waren we nu niet al meer dan een jaar aan het hokken. Ik ben een gelukkig mens.

En mensen, stop eens met asociaal doen IRL! Terwijl er een programma aan het draaien is live op tv alleen maar bezig zijn met hoe je overkomt en of je een beetje goed gezongen hebt. En dat je de juiste dingen zegt en lekker overal doorheen praat doordat ik zelf het gesprek aan tafel bijna niet kan volgen. Asociaal zijn heeft niets met internet en social media te maken. Dat is een stukje opvoeding en karakter.

[Dit plemp ik niet asociaal zomaar online. Dit heb ik deze mensen IRL ook meteen verteld.]