Gisterenmiddag was ik vastbesloten even buiten huis te werken aan mijn boekconcept dat ik eind januari in moet leveren bij Scriptum en nam mijn laptop mee naar Zebedeus. Even een uurtje werken en erna koffiedrinken met Heide, want we hadden elkaar al even niet echt goed meer gesproken en er was natuurlijk een boel te vertellen. Tot mijn verbazing kreeg ik een onverwacht cadeau. Dat het mooie boek gewaardeerd werd was een feit, maar haar persoonlijke kaartje met lieve boodschap zorgde er heel even voor dat er tranen achter m’n ogen prikten.

Onderweg naar huis zei ik tegen Marco dat je soms van iemand iets te horen krijgt over wat je voor een ander doet of gedaan hebt waarbij je zelf denkt: ‘wat heb ik dan gedaan?’ Dat het maar goed is dat je het soms zelf helemaal niet beseft, maar dat een ander er wat aan heeft. Misschien is het een les om zulke constateringen meer hardop uit te spreken aan elkaar. Via Heide kwam ik in contact met Scriptum. Als zij niet oplettend was geweest en de functie van doorgeefluik niet serieus nam, had ik gisterenmiddag niet zitten tikken op mijn laptop. De wereld is mooi. …