Met een misselijke smaak in mijn mond heb ik de afgelopen dagen gelezen in kranten en gezien op televisie wat er aan de hand is in Amsterdam bij een paar kinderdagverblijven. Mijn medeleven gaat dan ook meteen uit naar al die kleintjes die vaak niet eens goed kunnen praten en hun verdrietige ouders die hun kinderen uit goede vertrouwen naar een kinderdagverblijf brachten en nu geschaad zijn in hun vertrouwen.

De mensen die via allerlei fora en in reageerboxen op sites keihard roepen dat het hun eigen schuld is omdat zij zelf voor hun kroost moeten zorgen spreek ik bij deze tegen. Maar daar gaat mijn blogstukje nu niet over.

Waar ik boos om word is het feit dat men valt over het kinderdagverblijf zelf. Natuurlijk zou je er vraagtekens bij kunnen zetten. Alleen op een groep, te weinig toezicht en blijkbaar waren er via GGD al klachten dat men onderbezet kinderen opving. Maar dat gebeurt op veel meer kinderdagverblijven!

Ik heb een aantal jaren gewerkt bij een bso waar men zonder pauze tien uur aan een stuk werkte. Ik trok mijn mond open maar daar werd niet naar geluisterd. De rest van de collegaleidsters haalde hun schouders op. Te bang voor management, stel dat ze ineens ontslagen werden? Ik ging daar uiteindelijk met bonje weg. Tijd voor een bso baan waarbij er wel met regels omgegaan werd. Ik vond die baan bij een nieuw te openen bso in een ontzettend leuke wijk in een brede school. Ik heb daar met veel plezier gewerkt, maar de druppel uiteindelijk om naar een andere baan uit te kijken was het alleen staan op een groep met meer dan tien kinderen. Ik vond het onverantwoord, want stel dat er met mij wat gebeurde, of met een kind en ik oplossingen bedenken moest waarbij ik de anderen alleen moest laten? Ik mopperde, discussieerde in vergaderingen maar collegaleidsters van andere locaties haalden hun schouders op.

Bij een ander kinderdagverblijf had men onder andere vaak zieke collega leidsters en draaide iemand alleen een groep. Er waren te weinig invalkrachten. Dan sta je daar. De manager ging wel lekker naar huis. Ik trok mijn mond open, discusieerde, maakte ruzie, probeerde via vakbond en uiteindelijk ben ik (natuurlijk) overgeplaatst. Leidsters die wanorde aan de kaak stellen krijgen netjes een ander plekje. Je hebt te werken en je mond te houden. Ook al worden de regels niet nageleefd. En de regels worden vaak niet nageleefd. En daar maakte ik me zo boos over; die regels waren er niet voor niets. Wat erger is, is dat collegaleidsters hun schouders ophalen en geen ruzie willen of discussie. Dus werken zij vrijwillig mee aan het in stand houden van niet nageleefde regels. En dat gebeurt heel veel.

Ik heb een AW opleiding gehad, de voorloper van SPW, een veel pittigere opleiding dan de opleiding nu. Zelf heb ik stagiaires begeleid die stuk voor stuk op persoonlijk vlak nog veel te leren hadden. Ik ben een verdomd leuke, gezellige en grappige leidster met ontzettend veel verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vond het een van de leukste banen om met kinderen een dag door te brengen en te zien hoe zij zich ontwikkelden tot grotere mensjes. Een topbaan waar veel liefde in gaat zitten. Kinderwerk is gevoelswerk. Ik geloof dat gros van de leidsters op precies dezelfde manier werkt, met heel hun hart. Maar deze leidsters moeten ook een verantwoordelijkheidsgevoel tonen ten opzichte van deze kinderen en dus hun mond opendoen op het moment dat management de regels aan hun laars lapt. Dat doe je namelijk ook voor de veiligheid van je kinderen. Zeg het hardop!