Al vaker probeerde ik het uit te leggen; dat ons leven aan onzichtbare draadjes samenhangt. Dat wij het vaak niet weten en beseffen, maar dat alles aan elkaar verbindt. Toen ik gisteren de bioscoopzaal uit liep, van donker naar licht, sniften er een aantal mensen en liepen er een aantal mensen, geraakt door wat zij in de zaal gezien hadden, stilletjes voor zich uit. Ook ik wreef een paar tranen van mijn wangen. Zelden kon een film mij zo’n ‘klap in m’n gezicht’ geven.

Als Julia, een journaliste, een artikel moet schrijven over een razzia in Parijs waarbij op 16 en 17 juli 1942 bijna dertienduizend Joodse mensen bij elkaar gezet werden in een stadion en erna op transport gezet naar Duitsland of Polen, komt zij door onderzoek erachter dat het appartement waar zij wil gaan wonen met man en kind door een Joodse familie bewoond werd die haar schoonouders kenden en waar een ongelofelijk verhaal achter kleeft. Het ontrafelt zich omdat Julia het niet kan loslaten en verder gaat onderzoeken. Een hartverscheurend verhaal over de kleine Sarah die haar broertje Michel opsluit in de kast van de slaapkamer waarna zij meegenomen wordt met haar vader en moeder.

Ik vertelde ooit dat geschiedenis ademt in de muren van huizen, dat herinneringen liggen verborgen in de oude serviezen die je ziet staan op rommelmarkten, dat de oude broche van oma, bewaart in een sieradendoos ergens in de kast, nog altijd de energie ademt van toen. Dat geschiedenis op de een of andere manier als een sluier naast de wereld ervoor en erna leeft. Ik zou er zoveel meer over kunnen zeggen, maar dat doe ik maar niet …