Nu heb ik het niet over het blijven zitten in de klas maar op je reet achterwerk.

Gisterenavond dacht ik net op tijd de trein gehaald te hebben naar Den Haag, maar de omroepster vertelde vriendelijk maar kordaat dat er op spoor een een trein aankwam met een andere destinatie. Ik wachtte een minuut of tien en nam de trein richting Amsterdam met als doel op een tussenliggend station over te stappen op de trein naar huis. Dat lukte.

Er hing een wit bord. Dat bord bleef wit. Men haalde schouders op en ging wachten. De trein zou over een aantal minuten komen maar het bord bleef wit. Nadat de minuten weggetikt waren en het bord nog steeds wit bleef waren er twee dames op de bank die vroegen aan elkaar wat de bedoeling was. ‘Geen idee’ zei de ander met ophalende schouders. De minuten tikten verder en verder, de kou trok in handschoenen en broeken en men bleef rustig zitten wachten.

Dat verbaasde me een beetje; het zitten wachten op een wit bord dat misschien ging veranderen zodat er miraculeus een destinatie bekend zou worden. Tot die tijd gewoon geduldig zitten wachten terwijl er mogelijkheden waren om aan antwoorden te komen. ‘Ik wil wel graag snel thuis zijn.’ hoorde ik iemand tegen een ander zeggen.

Er staan niet voor niets palen. Ik drukte op de knop en werd na enige tijd doorverbonden en vroeg om informatie. Er kwam een vrouw bij me staan die even ervoor nog op het bankje zat.

‘Wie op de trein richting Leiden zit te wachten kan beter een andere vervoersmanier zoeken. Die trein is uitgevallen en ze kunnen niet zeggen of er andere treinen naar Leiden gaan.’ Aldus Kaatje de NS vrijwilliger. …

(Ik was na een uur, via randstadrail, trein en bus pas thuis.)