De sneeuw is geweldig als je binnen zit. Buiten glibber je naar de supermarkt en weer terug.

‘Je kijkt alleen maar naar beneden want op het moment dat je even afgeleid bent lig je. Ik zag opeens een heldere blauwe lucht boven me.’

Dat haar pols zeer deed was een feit als je ‘s nachts er niet van slapen kunt. Ze zag een beetje witjes toen ze de deur opendeed op eerste kerstdag, en ook haar hand zag er een beetje blauwig uit, maar mijn moeder zal niet in een keer vertellen waar ze last van heeft en vooral hoe erg ze ergens last van heeft. Zwaar gekneusd dachten we.

‘Zou je niet even nu naar de huisartsenpost gaan?’ vroeg broer toen ie samen met vriendin ook een bezoekje bracht diezelfde middag. We gingen op huis aan, meer dan twee uur met de trein terug, terwijl mijn moeder haar koffie snel opdronk. Meer dan drie uur later zat ze nog in het ziekenhuis.

Een polsbreuk zetten zonder verdoving. Ik hoorde het verhaal aan van mijn broer die mijn moeders andere hand vasthield terwijl een arts en ik denk verpleegkundigen veels te lang aan het trekken en draaien waren aan de rechterpols van mijn moeder. Ook al zat ik er niet naast, mijn maag draaide om bij de details van mijn broer’s verhaal. Dat een pijngrens een grens is waar ook nog overheen te gaan is. Het voelde Middeleeuws en onnodig. Dat mijn broer erna zelf misselijk in een stoel moest plaatsnemen kon ik goed begrijpen. Soms is het verdraaglijker zelf pijn te ondergaan dan ernaar kijken. Vooral als het je eigen moeder is die bijna flauwvalt van de pijn.

Ik lag er wakker van vannacht, van het filmpje in mijn hoofd, totdat ik mezelf toesprak en zei dat het over was en dat ik er niets aan kon doen. Mijn moeder klonk vrolijk door de telefoon en deed rustig aan vandaag. Met haar pols in het gips en vrijdagochtend een controle. Ze ziet het ziekenhuis deze maanden iets teveel naar mijn zin, maar soms heb je dat. Of het genezingsproces zou vertragen door de eerste chemokuur aanstaande dinsdag is nog maar de vraag.