Als je echt strontziek bent; je spieren pijn doen, je hoofd lijkt te exploderen, je ogen branden, je elke slok water bijna weer uitkotst, je maag draait, je niet wist dat je zoveel holtes in je gezicht had en dat ze pijn konden doen en dat je een uur naar de muur kon staren zonder te bewegen omdat je zoveel koorts hebt, dan word je pas teruggeworpen op feitelijk rust nemen voor jezelf. Je druk maken over agenda’s en afspraken is wat je meteen maar moet laten.

En dat is tevens het nadeel van kwakkelen. Als je kwakkelt, sukkelt de rest ook maar door. Je neemt niet voldoende rust in acht omdat je nog steeds leuke en interessante uitjes in het verschiet hebt. Je werkt maar door omdat het eigenlijk best kan ook al ben je moe. Er zijn maar weinig mensen die dan aan de rem trekken.

Tijdens het liggen in mijn bed en staren naar bekende contouren maakte ik me druk over die week erna en de #Twaartup die ik vrijdag had, ik was notabene een van de organisatoren, en de voorbereidingen die ik treffen moest voor de masterclasses van donderdag en vrijdag. ‘Ik kan niet meer dan dat ik kan.’ bedacht ik me. Ik liet het meteen maar waaien. Eerst beter worden. Prioriteiten stellen. Als ik niet beter ben, kan ik verder helemaal niets. Eerst gezond zijn, fit en sterk. Eerst je lijf, dan de rest.