Het geeft me altijd een rotgevoel; het moment dat een zwerver naar me toe komt en vraagt om wat (klein)geld of vraagt of ik een straatkrantje wil. Meestal schud ik mijn hoofd en loop door en voel me dan vervelend. Ik gun het namelijk die persoon niet dat hij of zij moet leven van de straat. Ik gun het die persoon niet elke dag op zoek te moeten naar een slaapplek.

Ik zat vanavond op het stationsbankje te wachten op de trein. Er liep een man mijn richting uit, mopperend, en heel even maakten we oogcontact waardoor de man meteen op me af kwam lopen. Even dacht ik: oh jee, heb ik weer, maar de beste man leunde voorover, legde zijn hand op mijn bovenarm en keek me recht aan.

‘Mag ik je om een gunst vragen? Ik moet zo nodig naar het toilet, ik red het bijna niet meer. Heb je 50 cent voor me, dan kan ik hier naar het toilet gaan.’

Ik aarzelde geen seconde en pakte m’n portomonnee. Normaliter had ik getwijfeld, me afgevraagd of ik er verstandig aan deed. Wat een onzin eigenlijk.

‘Je mag met me meelopen hoor, ik ben geen oplichter, ik moet echt heel erg naar het toilet.’ overtuigde hij me nog.

Toen ik hem 50 cent gaf leunde hij weer voorover, legde zijn hand op mijn bovenarm en zei:

‘Dit gebeurt niet vaak. Dit gebeurt echt niet vaak. Ik ben je dankbaar.’

En weg was hij.