De wantrouwenden en bevooroordeelde studenten in de 5 klassen die ik de afgelopen twee dagen zag en sprak en aanhoorde vonden het sowieso raar dat je in principe overal over zou kunnen bloggen. Mijn halve mantra die ik overal waar ik kom verspreid is dan ook dat ik roep dat er zoveel gebeurt in jouw dag dat je minimaal een blogpost eruit zou kunnen poepen.

Als je bedenkt en realiseert dat je leven best interessant is omdat je om je heen kijkt en zonder erg zoveel meemaakt en hoort en ziet dan kijk je niet alleen op een andere manier naar jezelf en je leventje maar heb je ook meteen voldoende voedsel om je blog te vullen. ‘Maar kun jij nou, nu je hier bent bij ons, een blogstukje daarover schrijven?’ vroeg iemand achterin de klas die het allemaal wat negatiever inzag en dat hele stomme bloggen maar idioot vond.

Ik vertelde over een moment, vroeg in de ochtend de dag ervoor, dat iemand vroeg of ze naar de kantine mocht om snel nog even wat te kopen. Ik verbaasde me sowieso al dat men zat te eten in de klas. Dat was in mijn tijd, ik word echt oud, uit den boze! Sowieso, laptops en drank … ai ai ai, erg tricky. Anyhoo, ze kwam terug met een bakje soep en chips. Het was voor mij een PLING momentje. Een PLING momentje is wat Oprah Winfrey een ‘lightbulbmoment’ noemt. Ineens denk je: jaaaaah, dat is er een! Mijn blogstukje zou best eens kunnen gaan over tomatensoep met paprikachips. Een nieuwe trend?

Bloggen wordt steeds serieuzer benadert. Door zelfstandig ondernemers maar vooral nu ook steeds meer door kranten, bedrijven en scholen. ‘Maar wie zegt dat weblogs over twee jaar nog steeds in zijn? Misschien zijn ze dan wel weer weg en heb ik voor niets mijn tijd erin gestoken!’ Er volgde meteen interessante discussie. En de medestudente die er tegenin ging had gelijk. Het begint nu pas te komen. Internet, social media en weblogs gebruiken als portfolio en visitekaartje zullen vanaf nu steeds meer ingezet worden om klanten of personeel te werven. Dat papieren CV-tje kan de prullenbak in.