Ik liep de hoek om. In de bocht lag een man op de koude, natte stenen.

Ik kon hem alleen niet optillen. Hij was zwaar, gaf niet mee. Het was donker, stil en verlaten. ‘Ik schaam me dood.’ mompelde de man. Zijn lange grijze haren lagen voor zijn gezicht. Zijn handen kapot en bebloed. Ik rook alcohol.

‘Heeft u teveel gedronken, meneer?’ mompelde ik. Meer tegen mezelf dan tegen hem. ‘Ja,’zei hij. ‘Ik schaam me dood.’ ‘Als u teveel drinkt gaat u vallen, he.’ Ik sprak tegen hem alsof hij een kind was. Zo gedroeg hij zich ook. Zijn bewegingen langzaam en ongecontrolleerd. ‘Ik ben …bijna …thuis.’

In de verte zag ik iemand lopen. Ik riep. Samen konden wij de man wel omhoog tillen. Hij wankelde weer. ‘Ik schaam me dood.’ fluisterde hij. Ik ook. …