Als je opgroeit en dus van de ene school naar de volgende school gaat, leer je mensen kennen met voorbeeldfuncties, zoals leerkrachten en decanen. Hoewel ik een mavo-advies kreeg, na een citotoets waarbij leerkrachten zich achter hun oren krabden omdat ik een tegenstrijdigheid liet zien, bleek het ontzettend moeilijk om mezelf te handhaven in een nieuwe klas met nieuwe omgeving en nieuwe klasgenoten die mij fronsend bekeken en allerlei vooroordelen kregen. Hoe kon ik rustig leren terwijl mijn leeromgeving onveilig op me overkwam?

Opgroeien was zoiets als doorstaan wat er te doorstaan viel. Ik had geen keus. Ik droomde van volwassen zijn; van zelf keuzes maken in plaats van ouders en leraren die keuzes maakten voor mij. Ik droomde van vrijheden; van het gevoel volwaardig mee te dingen in een maatschappij waar ik deel van kon uitmaken zonder restricties. Ik zat vaak op mijn slaapkamer naar een leerboek te staren en schreef samenvattingen en onderstreepte zinnen die ik niet snapte. Ik tekende en danste veel liever.

Schoolvakken. Proefwerken. Spreekbeurten. Samenvattingen. Verplichte boeken lezen. Duitse naamvallen. Franse zinsbouw. Engelse klanken. ‘Nee, geen Amerikaans accent gebruiken, we praten Engels.’ Proefwerkweken. Uit de klas gestuurd worden. Kauwgom krabben. Aula vegen. Vieze automaten chocomelk. Verlepte broodjes. Snoepwinkel om de hoek en dus volle prullenbakken met brood.