Ik voel me hevig ontarmd nu ik net mijn inleiding en een hoofdstuk voor het boekidee heb gemaild naar Scriptum. Het is even nu helemaal uit mijn handen en overgeleverd aan mensen die er met kritisch oog naar zullen kijken. Ontarmd zodat ik moet afwachten wat er gebeuren gaat. Misschien vinden ze het helemaal te gek, maar het kan net zo goed een beetje teleurstellend zijn.

In mijn boekidee wil ik onder andere bespreekbaar maken hoe het zit met doemdenken en beren op de weg zien. Sommige mensen zijn daar ont-zet-tend goed in en ik ben misschien ook wel een ‘expert’. Het snel geneigd zijn te denken dat iets (of iemand) niet zo oke zal zijn, ook al weet je totaal niet hoe het in elkaar steekt, simpelweg omdat je de situatie niet kent omdat ie nieuw is, is vreselijk irritant en onverstandig. Doemdenken is wat je klein houdt. Doemdenken is niet echt functioneel. Het omzetten van doemdenken is relativeren en anders benaderen.

Dus, nu ik me hevig ontarmd voel en ga afwachten wat de reactie zal zijn, bedenk ik me dat ik mijn uiterste best gedaan heb en hoe dan ook trots ben op het idee, op de mensen die me helpen (want ik schrijf het niet alleen) en op het feit dat ik inzicht krijg door het schrijven hierover. Geen verlies dus.

Laat de reactie maar komen!