Het was gisterenavond zo gezellig met B dat ik de tijd vergat. Dat ik de tijd vergeet komt bijna nooit voor; ik reken op tijd, ik ben meestal op tijd, liefst te vroeg en ik hou van plannen en tijden. Er bestaat niet voor niets tijd en zijn er horloges en klokken in omloop.

Ik was een uur later bij mijn broer. B en ik hadden uitgebreid getafeld en bijgepraat. Over de vakantie naar Indonesie, B’s werk, mijn werk en mijn moeders gezondheid. Het is vreemd, vertelde ik, dat zodra er bekend is dat de tumor eruit is, de borst foetsie is, je wel weer gezond zal zijn, men er nauwelijks meer naar vraagt. Ze schrikken dan als ik vertel dat mijn moeder een chemokuur krijgt en minstens een half jaar in en uit het ziekenhuis gaat.

Het was een ochtend van handen schudden met chirurgen, verpleegkundigen, bloedafname, bloeddruk meten, gesprekken, wachten in niet inspirerende wachtkamers en een hongergevoel maar niet weg kunnen omdat je elk moment geroepen kon worden. Mijn moeder was een kilo afgevallen, kreeg een extreem droge huid, had in het begin lichte verhoging en bovendien trok ze sinds eergisteren plukken haar uit haar hoofd.

Ik wilde een boek meenemen voor haar om te lezen en had pas een boel boeken weggedaan maar eentje overgehouden om te geven. ‘Grijze zielen’ van Philippe Claudel. Mijn moeders mooie grijze haren vallen als kleine zwevende deeltjes van haar hoofd op haar schouders, plakken op haar trui en worden telkens in bosjes bij elkaar geplukt om in de prullenbak te doen.

Het is vreemd om iemand half gezond te zien, zonder borst en met een giftige chemo waarvan je weet, over een week, of twee, of meer weken, is mijn moeder’s haar compleet weg.