Gisterenavond was ik in mijn vader’s geboortestad. We aten bij een heerlijk mexicaans restaurantje voordat we naar de film gingen. Het was druk. Er heerste een soort van gespannen gezelligheid. ‘Wat gaat er komen? Wat gaan we zien?’ Wij zaten in een enorme grote zaal en keken eerst naar een kleurrijke maar stiekem ernstige boodschap-shortfilm En espera en na een q&a de hoofdfilm Las Marimbas Del Infierno. De Marimba from hell. Over een droeve marimbaspeler, een langharige arts die heavy metal zingt en een wannabe rapper die samen denken het te gaan maken.

Hoewel ik graag naar Black Swan gegaan was, in verband met mijn klassieke balletverleden, maar de film is een aanrader kan ik je vertellen. …