Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier terugvinden.
De laatste paar weken groeit het gevoel van benauwdheid langzaam weer. Een soort benauwdheidsgevoel; het gevoel te willen ellenbogen; ruimte te maken en vrij te kunnen ademhalen. Er zijn momenten dat situaties of mensen mij die ruimte niet geven of ik bevind me in een situatie waarin ik snel naar buiten wil rennen om vrijheid te voelen. Beperkingen, opgelegde dingen of het gevoel aan banden gelegd te worden stuit me tegen de borst. Misschien dat ik me daarom vanaf mijn zestiende inzet voor Amnesty International. Vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld is voor mij een groot goed. Bewegingsvrijheid ook. Persvrijheid. Totale vrijheid.
Afgelopen weekend wilde ik een foto maken van een stopbord dat achter tralies stond van de Amerikaanse Ambassade. De guard kwam naar buiten en sommeerde me te gaan. ‘No pictures!’ riep ze streng. Ik werd ontzettend kwaad van binnen.
Als ik superkrachten had waren alle dictators in een grote diepe kuil gestopt. Ik ben stil van de beelden in Egypte dezer dagen.
Daar had die beveiliger niks over te zeggen, want jij bevond je op Nederlands grondgebied. Pas binnen die poort ben je in de VS.
@Laurent: daarover wilde ik met haar in discussie, want idd, maar daar was ‘geen ruimte’ voor. …
Je hád gewoon die foto kunnen maken zonder meer, maar of ik dat zelf durf betwijfel ik ook hoor.
@Laurent: werd overrompeld erdoor. later werd ik er boos van, precies om wat je schrijft.
Acceptatie denk ik, acceptatie van wat er is. Dat wil niet zeggen alles maar toestaan en laten gebeuren. Maar actie vanuit acceptatie lijkt me stukken gezonder en krachtiger dan actie vanuit strijd. Mooie vraag @Karin.