De tweede chemo zit erin. Nee, niet bij mij maar bij mijn moeder. Twee uur op de stoel zitten met een infuus hangend boven je en dan maar een beetje zitten wachten. Een beetje in roddelblaaadjes neuzen en koffie drinken. Een beetje de gang op staren en je zenuwachtig maken. Een beetje ondergaan dus.

Afgelopen zondag hakte mijn moeder de knoop door en haalde alle grote plukken haar uit haar hoofd en kamde de laatste loszittende plukken. Daarna pakte ze de tondeuze en scheerde het overige gedeelte eraf. Ze wenst niet in de spiegel te kijken en wij mogen ook niets zien. Ze verbergt haar kale hoofd onder een mooie kleurrijke sjaal die ik haar gegeven heb en loopt met opgeheven hoofd naar buiten.

Er komt morgen een busje aan de deur met een pakketje. Een spuit die toegediend moet worden door een verpleegkundige die thuis komt. Een spuit die ervoor moet zorgen dat haar witte bloedcellen sneller herstellen na een chemokuur. ‘Krijg je daar ook nog bijwerkingen van?’ vroeg ik. ‘Ja joh, pijn aan je botten.’