Het was ritme. Voor een zwart-wit televisie heupwiegend in een schone dikke luier. Ik was amper twee jaar oud. Zodra er een platenspeler in de kamer klonk of Boney M By The Rivers of Babylon zong, werden er toppen van vingers op de schouders gelegd en rondjes gedraaid totdat ik dol werd.
Juf Liesbeth liep met een wandelstok langs de barre en tikte in een ritme op de glanzende vloer. ‘Spaarpotten dicht!’ riep ze keihard en knalde dan met de top van de stok tegen de billen die uitstaken, zoals die van mij want ik had een holle rug en mijn billen staken uit. Ik kon het niet helpen maar mijn spaarpot kon niet dichter dan dat.
Tussen de coulissen staan met wazige blik in mijn ogen want een bril dragen als je moest optreden was uit den boze en ik droeg geen lenzen dus alles wat ver af was werd meer en meer waas. Maar er was ritme. Muziek. Sierlijkheid. Mooie tutu’s, outfits, spitzen. Felle lichten. Zware gordijnen. Kleedkamers. Bloemen. Complimenten. Applaus.
Maar ook bebloede tenen, gekneusde enkels. Omkleden. Snelheid. Zweet. Tanden bijten. Doorzetten. Niet zeuren. Dansen!
Ik was een jaar of achttien toen ik stopte. Vanaf mijn vierde gedanst, wekelijks, twee-wekelijks. Uitvoeringen. Theater. Zwanenmeer. Duizend en een nacht. Carmen.
‘The body says what words cannot.’ — Martha Graham.
Een aantal jaren balletles gehad, toen ik 8-9 was. Een mooi roze pakje, balletschoentjes en een vriendinnetje die er ook op zat, waren de voornaamste redenen. Daar kwamen de lippenstift en het lint in je haren bij tijdens de jaarlijkse uitvoering in de schouwburg van Vlaardingen.
Reden om te stoppen waren de rest van de (niet heel aardige) balletmeisjes. Ik zal dus niet echt fanatiek van het dansen hebben gehouden. Wat ik mij nog herinner zijn de vijf posities en de pliés aan de barre.
uiteraard is het ‘een vriendinnetje dat’… hopen dat de taalpolitie het niet gezien heeft
Pingback: Tweets that mention Kijk om, en loop weer door. Deel 45. « met-k.com -- Topsy.com