We bloggen. Twitteren. Lezen tweets. We liken en disliken. We youtuben, vimeo-en en delen alles online. We leggen vast. Volgen, linken. Delen we alles online? We pingen, porren, taggen, krabbelen. Hoe zichtbaar zijn we? Wat delen we? Vakantiekiekjes? Bruiloftsfeestjes? Geboortes? Begrafenissen?

Theatergroep Drang geeft deze maand in Hangar 36 de theatervoorstelling Palestra Rex.

Een indrukwekkende voorstelling van een divers gezelschap met goede snelheid en spanning. De voorstelling geeft een blik in de nieuwe digitale wereld. Social media. Hoe ver kan dat gaan? Dat kan zover gaan denk ik, als je het zelf laat gaan. Is het anders dan een documentaire waarin iemand geinterviewd wordt en op televisie uitgezonden wordt zodat iedereen het kan zien en horen? Is het anders dan het horen van een telefoongesprek in de trein? Wat mogen anderen van ons weten? Wat laten we zien? Wat mag bekend?

In een scene tijdens de voorstelling vraagt Margreet aan Ilse/Noa of zij brieven krijgt. Nee, ze heeft wel 631 vrienden en krijgt krabbels. Maar dat is niet hetzelfde!
Voordat we de deur achter onze rug dichttrokken schreven we onze namen op een kaart voor Valentijnsdag, op te sturen naar een andere woonplaats hier in Nederland. Met een envelop erom en een postzegel zou het via de langzame mail op plaats van bestemming terecht komen. Dingen zijn pas weg als ze echt niet meer gebruikt worden. …