Sanne Roemen reageerde pas geleden in een reactie met de volgende woorden:
Ik kwam er trouwens in de loop der jaren door schade en schande wijs geworden achter dat ik vrijwel uitsluitend in staat ben tot het uitvoeren van mijn eigen ideeen. En dat ik blokkeer als ik met andermans ideeen werk.
Dat zette me enorm aan het denken. Op de een of andere manier ervaar ik precies hetzelfde. En dat is een raar gegeven, zeker als ik bedenk dat ik niet precies kan achterhalen wat daar nu aan ten grondslag ligt. Sanne noemde het geen eigenwijzigheid. Maar hoe kun je blokkeren op het moment dat je met andermans ideeen aan de slag zou moeten? En waarom is dat op de een of andere manier niet uitdagend? En hoe kan het dat ik me daar naar onder kan gaan voelen of totaal de grip kwijtraak en niet langer geinteresseerd meer ben? Omdat het niet mijn zelfbedachte en uitgevoerde idee is? Da’s toch vreemd?
Mijn hart klopt het snelst bij eigen ideeen die ik ten uitvoer kan brengen. Ik hou van ideeen met daadkracht en waar ik vanaf het prilste begin het zaadje heb geplant en groot heb zien worden. De ideeen en uitvoeringen van anderen kan ik interessant vinden maar halverwege is het niet langer meer uitdagend genoeg. Het raakt me onvoldoende. De grip is vanaf het eerste begin langs mijn vingers gegleden en ik maak me er dan ook minder hard voor, of helemaal niet. En dat blokkeren waar Sanne het over heeft, dat is zo herkenbaar! Het voelt een beetje idioot, maar ik probeer te snappen waar dat vandaan komt. Ik heb het altijd eigenwijzigheid gevonden maar misschien is het toch wat anders. …
de baas kunnen zijn. als je het zelf start heb je alles zelf in de hand. kan een ander het niet voor je vergallen, stoppen, of iets dergelijks.
ik doe het ook graag. maar ik voer ook graag de ideeën van anderen uit zolang ze mij de ruimte geven om zaken naar mijn inzicht ook echt in te vullen.
Hai Karin. Jeetje dat het je zo bezig heeft gehouden. Ik heb het een keer ontdekt en dacht toen “oh, dat is kennelijk zo, fijn om te weten, geeft rust”. Maar het is wel een leuk ding om op te kauwen voor even. Eigenwijzigheid is misschien een definitiekwestie. Ik vind dingen die anderen bedacht hebben vaak heel leuk, en ik kan best helpen op manieren die mij niet veel energie kosten. Door er bekendheid aan te geven op mijn blog, twitter of door gericht mee te denken over mensen die slim zijn om voor zo’n idee te mobiliseren. En daar houdt het op.
Bij eigen ideeën doe ik eigenlijk precies hetzelfde en niet eens zo heel veel méér dan dat. Maar omdat het idee in mijn hart en handen woont, hou ik vanzelf een vinger aan de pols. En dan komt er gewoon eens in de zoveel tijd een periode van meer intense activiteit. Dat ik er hernieuwde aandacht aan besteed, het nader uitwerk, er meer mensen bij betrek.
Een idee van een ander en ik, wij groeien gewoon na verloop van tijd uit elkaar. Wanneer die ander ertoe in staat is mij af en toe opnieuw te prikkelen en enthousiasmeren, haak ik wel weer eens aan. Zo niet, dan niet.
Met eigen ideeen gebeurt het ook wel eens dat we uit elkaar groeien, maar veel minder vaak. Omdat we, idee en ik, van begin af aan al dichter bij elkaar in de buurt waren en ik altijd ongeveer precies weet wat ik bedoel, waar ik heen wil en waar ik blij van word.
Just my 2 cents en dankjewel dat je me aan het denken zet over iets dat ik maar gewoon zo had geconstateerd. Fijn mens!!!
Pingback: Tweets that mention Het uitvoeren van eigen ideeen. « met-k.com -- Topsy.com
Een interessant iets waarvan ik niet meteen weet hoe het bij mij zit. Uit gewoonte en een soort van veiligheid volg ik vaak de leuke ideeën van anderen en dan zet ik me wel in op een manier die bij mij past, zodat ik de dingen naar eigen inzicht en kunde kan uitvoeren. Wellicht wordt het tijd om een een idee van mezelf helemaal uit te voeren, zodat ik kan ervaren of ik verschil voel!
Hihi Katja als ik jouw reactie zie denk ik “neeeeeeeeeee ga niet je eigen ideeen uitvoeren, anderen hebben jouw handjes en daadkracht veel te hard nodig”. Help K met 7di!!!