Deadline: een benaming voor een tijdslimiet aldus de wikipedia.

Er zijn mensen die geheel gepland te werk gaan, zoals ik meestal, en liever te vroeg klaar zijn dan net op tijd. Vooral jaren geleden rustte ik niet voordat ik redelijk op tijd alles al helemaal af had. Liefst een dag of twee vantevoren al, zodat ik rustig kon slapen en niet meer hoefde na te denken over losse eindjes en dergelijke.

Het zorgde er wel voor dat ik regelmatig ruzie had met de tijd. Aan een zelfgekozen tijdslimiet zitten nu eenmaal zelfgekozen regels en aangezien ik nogal gedisciplineerd kan zijn hou ik me er dan ook als een pitbull aan vast. Misschien heeft dat ook te maken met boogschuttertrekjes (je hebt ook de andere versie en dat zijn de zigzaggers – meer daarover in mijn toekomstige boek) zodat ik als een rechte lijn, rechtlijnig, naar mijn doel ren.

De laatste tijd relax ik wat meer. Het heeft te maken met vertrouwen. Het vertrouwen dat het altijd wel goed komt omdat ik weet wat ik kan en dat ik geen belangrijke dingen vergeet. Het heeft te maken met andere, nuttige momenten besteden zodat werk en lol samen kan gaan. Niet dat werk geen lol is, dat is het zeker, maar vrije tijd is soms net zo belangrijk als werk. En dus laat ik die deadline wat vaker toe. Ik merk dat ik graag een einddatum heb. Vage afspraken en ‘we zien het wel’ is niets voor mij. Vertel me wanneer het af moet zijn. Wanneer ik kan knallen. Ik werk er naartoe. Dat doet me goed! En mochten het dan pas de laatste uurtjes zijn, so be it!

Het enige waar ik nog steeds last van heb is het bijna te laat komen. Ik heb een stronthekel aan haasten en zit liever vijf minuten van tevoren al in mijn jas klaar voor vertrek dan dat ik twee seconden over heb om net op tijd een trein in te duiken. Tijd blijft een relatief iets. Interessant. …