Het felrode zakje drupte langs een infuus langzaam naar beneden in een dikker buisje dat vervolgens in een kleiner buisje druppelde in de nauwe slang die naar haar ader ging. Er zaten drie mensen naast elkaar in het gevarengele kamertje. De een met een grotere rode zak dan de ander. Allemaal kaal, met of zonder hoofddoekje.

De verpleegster rende haar benen onder haar lijf vandaan; het leek vandaag wel chemofandag. Van buiten gezien, als je in de gang stond, leek het een afgesloten kamertje zoals je ziet in chemische bedrijven. Binnen leek het gewoon op een ziekenhuis kamer met een bed in de hoek en twee stoelen met apparatuur.

Mijn moeder is er nu kind aan huis. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat ze in de eerste week van haar chemo de tranen liet gaan. ‘Toch is het voor mij anders dan voor sommige andere patienten. Ik krijg die chemo uit voorzorg. Anderen niet.’