Gisterenavond tijdens blogpraat hadden we het over journalistiek versus bloggen. Daar kwam na een tijdje het woord ‘professional’ langs en ‘opleidingsachtergrond’. Ik heb een beetje afgeleerd dat een opleiding en scholingsachtergrond alleszeggende is. Met talent, doorzettingsvermogen en inzicht kom je er net zo goed.

Als klein meisje ging ik in de zomer vaak bij opa en oma spelen. Dan werd er in de buurt door vriendinnetjes een poppenkast op straat neergezet en kwam er een voorstelling. Deze voorstelling werd door een zesjarige aan elkaar gepraat. Als je een beetje herrie maakte kwam ze met haar koppie boven de rand van de poppenkast uit en zette haar vinger tegen haar mond. Zaten er een paar kinderen te wiebelen gebeurde hetzelfde. Er werd naar geluisterd.

Diverse leraren hebben later gezegd: ‘Je moet naar de Pabo!’ Ik schudde m’n hoofd en koos een andere route. Na ruim drie jaar als onderwijsassistente gewerkt te hebben op een basisschool en regelmatig inviel als een juf of meester ziek was en ik aankondigde weg te gaan zei de direkteur in een speech op mijn afscheid dat hij me graag de helft van een Pabo opleiding betaald had om daarna als leerkracht aan de slag te gaan. Ik schudde mijn hoofd en ging.

Ik wist wel dat ik het kon. Ik wilde alleen niet die martelgang aan dat leren heette. Het leren heeft me mijn hele leven dwarsgezeten, bedacht ik me pas. Het was vaak geen kwestie van ‘geen niveau’ hebben, maar niet op die manier kunnen leren. Ik leer anders en dat werkt niet als je naar school wilt. Begin februari en ook vorig jaar stond ik in een klas een gastles te geven. Hartstikke leuk. Ik kreeg er enorme energie van. Tussendoor blogworkshops doen voor volwassenen geeft ook veel energie. Waarom word ik er zo blij van? bedacht ik me later.

Ik geef les.