Ik hou van buiten de grenzen, net er overheen. Ik hou van scherp. Ik hou van net anders, subtiel vaak. Ik hou van dwars en grijs in plaats van zwart wit en ik hou heel erg van er buiten staan en kijken hoe het werkt. Dit is wie ik ben. En ik kan niet anders dus is dit hoe ik ben.

In een groep zijn is prima, als je een groepsmens bent. Ben je dit niet sta je al snel er buiten. Soms sta je er met één been in en huppel je binnen de rand en er buiten en soms trap je erop. De lijnen zijn soms gesloten en soms transparant en vaak gestippeld. Sommige mensen die geen dynamiek ontdekken binnen een groep zullen heel hard roepen hoe fantastisch alles is terwijl ik snel kan denken: is die roze ballon niet ontzettend roze en kan die ballon ook landen op de grond? Ik kan het erg gezellig vinden iets te organiseren waarbij men elkaar treft en weten wat mijn rol is maar ik hou er niet zo van ergens te zijn waar iets georganiseerd wordt waar ik me ‘bij moet aansluiten’.

Ik schrijf een boek met een punkrandje omdat ik hou van directe benadering. Het punkrandje zit ‘m in heel veel dingen waaronder vormgeving maar zeker ook ‘native of speech’. Punkrandjes zijn ook rafelrandjes of krasjes in een verder puur en vlekkeloos plaatje. Punkrandjes zijn afwijkende meningen en confronterende meningen maar ook zeggen zoals het is. Of zoals jij iets voelt. Zonder gene. Of misschien wel met een beetje ongemak maar je zegt het toch want het moet gezegd. Want een punkrandje is kwetsbaar en kwetsbaar is stoer.

Vanmiddag zat ik met @A_Kee en @Punkmedia in het koelste hoekje van Seats2Meet in Utrecht en hadden we het over roze ballonnen, scherpte en punkrandjes. Wat wil je worden als je later groot bent en hoe zit het met groepen precies. En hoe werken die punkrandjes dan? Mooie gesprekken. Heldere en ‘herkenbare’ gesprekken.